Το κάνω αυτό, κατά διαστήματα, για πάνω από ένα χρόνο τώρα. Υπάρχουν θραύσματα, αλλά ως επί το πλείστον δεν υπάρχει τίποτα. Υπάρχει μόνο μια απάντηση, που είναι προφανής σε όλους συμπεριλαμβανομένου εμού: ο πατέρας μου ήταν ένας βαθιά ψυχικά και σωματικά άρρωστος άνθρωπος για μεγάλο μέρος της ζωής του, που το έκρυβε καλά για ένα διάστημα ώσπου δεν μπορούσε πια να το κρύψει, και όταν έγινε προφανές συνέχισε να αρνείται ότι κάτι δεν πήγαινε καλά ώσπου το κακό τον σκότωσε. Αυτή δεν είναι μια ικανοποιητική απάντηση. Υπάρχουν ακόμα πάρα πολλά στοιχεία που δεν έχω χρησιμοποιήσει, πάρα πολλές ερωτήσεις για τις οποίες δεν έχω απαντήσεις. Η σπείρα ξεδιπλώνεται ατελείωτα. Δεν τελειώνει ποτέ; Αυτό δεν μπορεί να είναι το τέλος.
Τελικά, έπρεπε να αφήσω το Blue Prince. Είχα άλλα παιχνίδια να παίξω. Έχω έρθει να αποδεχτώ, ακόμα και να αγαπήσω το τέλος-που-δεν-είναι-τέλος του Blue Prince: μερικές φορές δεν υπάρχουν απαντήσεις. Μερικές φορές οι άνθρωποι εξαφανίζονται, οι μνήμες τους ξεθωριάζουν, οι ιστορίες τους διασκορπίζονται σε κομμάτια εγγράφων και φωτογραφιών, και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο από το να αφήσουμε την περιέργεια και τον πόνο μας να στροβιλιστούν, ή να αποδεχτούμε τον νεοδημιουργημένο κενό χώρο που δημιούργησαν, και να προχωρήσουμε.
Αυτό είναι ένα ωραίο, εύκολο ηθικό δίδαγμα να εφαρμοστεί σε ένα βιντεοπαιχνίδι. Ο πατέρας μου ήταν ένα πραγματικό πρόσωπο. Το να αποδεχτώ ότι έφυγε, και ότι το μονοπάτι των απαντήσεων προς αυτόν έχει κρυώσει, δεν είναι τόσο απλό όσο το να φύγω από ένα Discord ή να απεγκαταστήσω ένα παιχνίδι. Ακόμα και τώρα, σκέφτομαι να βγάλω τον φορητό του υπολογιστή από το συρτάρι και να ψάξω για ένα νέο στοιχείο, ένα χαμένο κομμάτι που θα ανοίξει ολόκληρο το παζλ του πατέρα μου και θα κάνει τα κομμάτια του ποιος ήταν να ενωθούν επιτέλους για μένα. Ξέρω, σταθερά και με πεποίθηση, ότι ένα τέτοιο στοιχείο δεν υπάρχει. Παραμένει δύσκολο να μην περιπλανηθώ στη σπείρα της πιθανότητας ότι υπάρχει.