Είμαι πραγματικά άσχημη στο *Elden Ring Nightreign*. Όχι, δηλαδή, ντροπιαστικά άσχημη, αλλά όχι και καλή. Κατάφερα να τερματίσω το *Elden Ring* παίζοντας ένα build Astrologer και χρησιμοποιώντας spirit summons για να με προστατεύουν ενώ έριχνα ξόρκια από απόσταση. Δεν θέλω να μάθω να κάνω parry, και χρειάζομαι πολύ χρόνο για να μάθω τα patterns των επιθέσεων αρκετά καλά για να τα αποφεύγω. Οπότε στο *Nightreign*, παίζω Recluse, ή πιο πρόσφατα Scholar, μένω πίσω, και προσπαθώ όσο μπορώ να υποστηρίξω τον άντρα μου και τον φίλο μας στο μικρό μας τρίο για να νικήσουμε τους νυχτερινούς αφέντες. Χάνουμε. Πολύ. Πολλές νύχτες τις περάσαμε στον Libra. Ακόμα δεν έχουμε τελειώσει τους δύο νέους αφέντες DLC που προστέθηκαν πριν από έξι μήνες, αν και μπορείτε να το αποδώσετε εν μέρει στο ότι δεν παίζαμε για ένα διάστημα.
Πάντως το θέμα μου είναι ότι είμαι άσχημη στο *Nightreign*. Απολύτως τρομερή. Και είναι τόσο, *τόσο* διασκεδαστικό.
Πραγματικά δεν είχα ποτέ τόση διασκέδαση παίζοντας ένα παιχνίδι στο οποίο περνάω το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου χάνοντας, αλλά εδώ είμαστε. Νομίζω ότι αν δεν παίζεις *Nightreign*, ίσως είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί συνεχίζουμε να παίζουμε αυτό το παιχνίδι πάνω από έναν χρόνο αφού δεν φαίνεται να αλλάζει και πολύ από run σε run. Και όμως, είναι αυτές οι μικρές, διακριτικές αλλαγές που είναι τα πάντα. Θα έχουμε πολλά points of interest με θέμα την αδυναμία του νυχτερινού αφέντη; Θα μας αναγκάσει κάποιο τυχαίο γεγονός να πετάξουμε τα σχέδιά μας στα σκουπίδια και να τρέξουμε σε όλο τον χάρτη ενώ μας επιτίθενται σκυλιά, ή μας χτυπάει χαλάζι, ή μας περικυκλώνουν ακρίδες; Είναι ο Bell Bearing Hunter πάλι στο υπόγειο του κάστρου;
Το *Nightreign* είναι ένα παιχνίδι επαυξητικών βελτιώσεων που αισθάνονται σημαντικές. Για παράδειγμα, το τρίο μου νίκησε τον Night Aspect, τον τελικό αφέντη της κύριας καμπάνιας, πριν από αιώνες. Αλλά όταν βγήκε πέρυσι το DLC *Forsaken Hollows*, αποφασίσαμε να τον προσπαθήσουμε ξανά χρησιμοποιώντας τους δύο νέους χαρακτήρες, Scholar και Undertaker, για να ολοκληρώσουμε τα questlines τους. Πήρε *αιώνες* καθώς αναπτύσσαμε τις ικανότητές μας σε αυτούς τους νέους ρόλους, και όταν τελικά τα καταφέραμε, το κύμα ανακούφισης ήταν ηλεκτρικό. Μετά, την επόμενη κιόλας μέρα, έβαλα κατά λάθος τον Night Aspect ξανά στην ουρά αντί για τον πρώτο αφέντη DLC, Balancers. Δεν το προσέξαμε μέχρι που μπήκαμε στην αρένα, εντελώς απροετοίμαστοι. Και όμως, απαλλαγμένοι από πίεση ή ανησυχία, τον κατεβάσαμε *εύκολα* ξανά. Τι έξαψη!
Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από την αρχική κυκλοφορία του *Elden Ring Nightreign*, και η κοινότητα έχει σε μεγάλο βαθμό εγκαταλείψει την ελπίδα για οποιαδήποτε μελλοντική ενημέρωση πέρα από το *The Forsaken Hollows*. Και όμως, το subreddit είναι ακόμα πολυσύχναστο, με ανθρώπους που μοιράζονται χαοτικές και ξεκαρδιστικές στιγμές, ανταλλάσσουν συμβουλές, και ζητούν γνώμες για τα relic builds τους. Προσωπικά έχω βάλει 130 ώρες, και αν είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, πιθανότατα θα φτάσω αυτόν τον αριθμό κοντά στις 200 πριν τελικά κατεβάσουμε τους Balancers και τον Dreglord. Δεν έχουμε καν αγγίξει το Deep of Night ή τους αφέντες Everdark, και δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς θα ήταν αν το κάναμε. Θα ήθελα περισσότερο DLC, και νομίζω ότι αυτό το παιχνίδι το αξίζει, αλλά πώς μπορώ να παραπονεθώ όταν περνάω τόσο καλά ενώ είμαι τόσο τρομερή;