cnx.cmd.push(function(){cnx({“playerId”:”995c4c7d-194f-4077-b0a0-7ad466eb737c”,”settings”:{“advertising”:{“macros”:{“AD_UNIT”:”/23178111854/od.kotaku.com/article”,”CHILD_UNIT”:”article”,”POST_ID”:”2000708831″,”POST_TYPE”:”post”,”CHANNEL”:”culture”,”SECTION”:””,”SUBSECTION”:””,”CATEGORIES”:”culture”,”TAGS”:””,”NOP”:”0″},”timeBeforeFirstAd”:0}}}).render(“cnx-player-main”)});
Το κύριο παράπονό μου για το The Witness ήταν η ποσότητα των παζλ που έμοιαζαν λιγότερο σπαζοκεφαλιά και περισσότερο εξαντλητικά. Αυτό δεν ήταν ενόχληση στο demo του Sinking Star εκτός από ένα συγκεκριμένο παζλ με καθρέφτη. Όχι, αυτό το παλιό βυθιζόμενο αίσθημα εμφανίστηκε αλλού. Όταν το κύριο avatar σας φτάνει στον υπερκόσμο, ανησυχεί για το ποιοι είναι η Order of the Sinking Star και αρχίζει να ξεμπλέκει τα μυστικά τους. Καθ’ όλη τη διάρκεια θα ανακαλύψει φαινομενικά άσχετους κώδικες, συντεταγμένες, ρούνους και κασέτες ήχου. Παρομοίως, πολλά από τα μεμονωμένα παζλ πλαισιώνονται από διάλογο που νιώθεις σαν να έχεις πηδήξει στη μέση μιας συζήτησης. Με τα placeholders της ΤΝ απενεργοποιημένα, υπήρχαν μόνο μερικά που ήταν απλώς υπότιτλοι, πράγμα που σημαίνει ότι ο Blow πραγματικά κατέβαλε ιδιαίτερη προσπάθεια να τονίσει τη χρήση τους.
Λάτρεψα την ατμόσφαιρα και το περιβάλλον του The Witness. Το έκανα αναγνωρίζοντας ότι μεγάλο μέρος του περιβάλλοντος σεναρίου και μεγαλείου ήταν λέξεις για χάρη των λέξεων. Η ποσότητα του αέρα έχει συνεχιστεί από τον προγραμματιστή, όχι μόνο αποσπώντας την προσοχή αλλά φαινομενικά βάζοντας καλοπροαίρετους συνεργάτες σε μια στάση περιφοράς. Πολλά από τα πιο κρυπτικά νήματα του Witness οδήγησαν σε ένα αυτοαναφορικό, αυτοθαυμαστικό μετα-τέλος, και έχω μια υποψία βασισμένη σε αυτό που υπάρχει στο demo ότι η μεθοδική ξετύλιξη του Sinking Star θα οδηγήσει σε ένα παρόμοιο άσπρο ελέφαντα.