cnx.cmd.push(function(){cnx({“playerId”:”995c4c7d-194f-4077-b0a0-7ad466eb737c”,”settings”:{“advertising”:{“macros”:{“AD_UNIT”:”/23178111854/od.kotaku.com/article”,”CHILD_UNIT”:”article”,”POST_ID”:”2000708674″,”POST_TYPE”:”post”,”CHANNEL”:”culture”,”SECTION”:””,”SUBSECTION”:””,”CATEGORIES”:”culture”,”TAGS”:””,”NOP”:”0″},”timeBeforeFirstAd”:0}}}).render(“cnx-player-main”)});
«Χάσαμε έναν θρύλο», έγραψε ο Miller. «Η μουσική στα παιχνίδια PC ήταν αναδυόμενη τεχνολογία με μια ντουζίνα εταιρείες που προσέφεραν ανταγωνιστικές κάρτες ήχου. Ο Bobby ζούσε στην αιχμή της μουσικής για παιχνίδια για αρκετά χρόνια. Ένας πρωτοπόρος. Ένας καινοτόμος. Και πάνω απ’ όλα, ένας εξαιρετικά καλός άνθρωπος με όλους όσους τον γνώρισαν.»
Όποιος έπαιξε στην εποχή του shareware υπέστη τη διαμελισμένη συμφωνία του Bobby Prince. Ήταν γενναιόδωρος με τη γνώση του, γράφοντας άρθρα-φιλοξενούμενους για περιοδικά gaming και παρουσιάζοντας στο Game Developers Conference στα πιο πρώιμα χρόνια του. Η ικανότητά του να πλοηγείται και να κατακτά την πιο πρώιμη τεχνολογία σύνθεσης υπολογιστών τον έκανε θρύλο, και η μουσική του θα σείει τα πατώματα του ουρανού, της κόλασης, του Λος Άντζελες και του Άρη εξίσου.