Είναι συνηθισμένο οι ατραξιόν της Disney με κινηματογραφημένα προσόου να έχουν επιπλέον υλικό που μπορεί να ενσωματωθεί απρόσκοπτα όταν υπάρχει απρόσμενη καθυστέρηση στο παιχνίδι, και αυτό ήταν σαφώς η περίπτωση με την εμφάνιση του Gonzo. Η πραγματική περιοχή επιβίβασης για το τρενάκι διατηρεί το θέμα του πίσω δρομίσκου της εκδοχής Aerosmith, μόνο με διάφορα αστεία και αντικείμενα σχετικά με τους Muppets προστεθέντα σε αυτή. (Αν πραγματικά σας λείπει το Muppet*Vision 3D, εδώ θα δείτε τις περισσότερες αναφορές σε αυτή την παράσταση.) Μόλις επιβιβαστείτε στο L.I.M.O., ένα νέο βίντεο αντίστροφης μέτρησης με τον Animal σας προετοιμάζει για την εκτόξευση, καθώς θα ακούσετε το συγκρότημα να παρουσιάζει το τραγούδι που θα παίξουν και οποιονδήποτε καλεσμένο τους συνοδεύει σε αυτό. Μετά η εκτόξευση, μετά το τρενάκι, μετά το κατάστημα δώρων.
Η μουσική είναι η μόνο αισθητή υποβάθμιση από το αρχικό Rock ‘n’ Roller Coaster. Όσο αταίριαστοι κι αν ήταν οι Aerosmith σε ένα παιχνίδι της Disney, εκείνο το σάουντρακ περιελάμβανε τουλάχιστον μερικά από τα μεγαλύτερα ροκ τραγούδια που ηχογραφήθηκαν ποτέ. Οι Electric Mayhem είναι εκπληκτικά διασκεδαστικοί χαρακτήρες, αλλά οι διασκευές τους σε τραγούδια όπως το “Song 2” των Blur, το “Born to Be Wild” των Steppenwolf και το “Love Rollercoaster” των Ohio Players απλώς δεν προκαλούν την ίδια πρωταρχική αντίδραση με το “Walk This Way” ή το “Sweet Emotion”. Η εκδοχή τους στο “Walking on Sunshine” των Katrina and the Waves, με την καλεσμένη Kelly Clarkson στα φωνητικά, είναι το πιο αδύναμο τραγούδι του συνόλου (ακόμα κι αν χαίρομαι πάντα που βλέπω το μέλος των Soft Boys Kimberly Rew να παίρνει άλλη μια πληρωμή). Το “Song 2” λειτουργεί καλύτερα επειδή είναι η μόνη φορά που ένα από τα τραγούδια αισθάνεται αισθητά Muppet-ικό· η φωνή του Animal είναι αναγνωρίσιμη στο ρεφρέν “feel like heavy metal”, και ο αδιάφορος τόνος του Floyd στη γραμμή “just not my problem” δείχνει πραγματικό χαρακτήρα. Το υπόλοιπο πεντατράγουδο σάουντρακ (το οποίο περιλαμβάνει επίσης τους Def Leppard να συνοδεύουν τους Mayhem σε μια εκδοχή του τραγουδιού τους από το Pyromania “Rock! Rock! (Till You Drop)”) θα μπορούσε να είναι έργο οποιουδήποτε συγκροτήματος διασκευών, χωρίς πολλά διακριτά στοιχεία Electric Mayhem. Η μουσική δεν είναι καθόλου κακή, και οι σωματικές συγκινήσεις του τρενάκι παραμένουν σημαντικές, αλλά εκτός από τα νέα στατικά αντικείμενα, υπάρχει πολύ λίγο Muppet-ικότητα στο ίδιο το παιχνίδι. Παρ’ όλα αυτά, είναι ένα καταπληκτικό τρενάκι.
Παρά αυτούς τους μικρούς ενδοιασμούς, το The Rock ‘n’ Roller Coaster Starring The Muppets είναι όσο καλό γίνεται από τη Disney όταν πρόκειται για αλλαγή θέματος στα παιχνίδια της. Αυτό δεν είναι η τεμπέλικη επιβολή χαρακτήρων Finding Nemo στο Submarine Voyage της Disneyland ή στο ενυδρείο του EPCOT, ούτε το μικροσκοπικό κομμάτι Frozen τοποθετημένο πάνω στα κόκαλα του Maelstrom του EPCOT. Αν δεν ξέρατε ποτέ ότι οι Electric Mayhem δεν ήταν το αρχικό συγκρότημα σε αυτό το τρενάκι, δεν θα μπορούσατε ποτέ να το καταλάβετε. Και το προσόου συλλαμβάνει πλήρως το πνεύμα των Muppets, ενώ ταυτόχρονα τοποθετεί μια πολύ πιο γοητευτική και κατάλληλη ομάδα χαρακτήρων στο παιχνίδι από μια δεκάδα σχεδόν 80χρονων ανδρών που τραγουδούν κυρίως για σεξ και έκαναν περισσότερα ναρκωτικά τη δεκαετία του ’70 και τις αρχές του ’80 από ολόκληρες χώρες. Είναι κρίμα που οι Electric Mayhem δεν μπορούσαν να μετακομίσουν στο The Rock ‘n’ Roller Coaster ενώ