Η μάχη, παραδόξως, μοιάζει πολύ με το πρώτο παιχνίδι The Witcher στον τρόπο που δίνει έμφαση στους συνδυασμούς και το χρονομετρημένο χτύπημα, αλλά εφαρμόζει και ένα σύστημα κατευθυντικών επιθέσεων και αποκρούσεων παρόμοιο με το For Honor (αν και αυτή η λειτουργία μπορεί να απενεργοποιηθεί). Και ενώ η μάχη αρχικά φαίνεται ανομοιογενής, μόλις φτάσετε στον ανοιχτό κόσμο και αρχίσετε να ξεκλειδώνετε ικανότητες και επιπλέον όπλα, εξελίσσεται τεράστια. Μια ικανότητα κατά τη διάρκεια της ημέρας μου επιτρέπει να πετάω άμμο στα μάτια των εχθρών για να τους στιγμιαία αποπροσανατολίσω, ενώ τη νύχτα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τα βαμπίρ νύχια μου για να κατακερματίσω εντελώς τους αντιπάλους.
Αυτή η δυαδικότητα είναι κεντρική σε όλα στο Dawnwalker, τόσο από μηχανιστική όσο και από αφηγηματική σκοπιά. Ο Coen πρέπει να παλέψει με τη νέα βαμπίρ πραγματικότητά του και το αν μπορεί να διατηρήσει την ανθρωπιά του, ενώ ο παίκτης πρέπει να αλλάξει τον τρόπο παιχνιδιού του ανάλογα με την ώρα της ημέρας. Και σύμφωνα με τον Fijalkowski, αυτή η αίσθηση της δυαδικότητας ήταν η «βασική ιδέα» του παιχνιδιού. Το Dawnwalker πραγματικά ξεπήδησε από την ιδέα του Coen ως χαρακτήρα και από αυτήν την παράθεση δύο φύσεων.
Είναι απολύτως σαφές ότι το Dawnwalker είναι ένα φιλόδοξο παιχνίδι, γεμάτο ιδιοσυγκρασιακές ιδέες, ακόμα και όταν προσπαθεί να μιμηθεί πολλά από όσα έκαναν το The Witcher 3 τόσο ξεχωριστό. Υπάρχουν, φυσικά, ακόμα πολλά ερωτηματικά — αν η μάχη μπορεί να γίνει μονότονη, πόσο απαιτητικό μπορεί να είναι στην πραγματικότητα το χρονικό όριο, και πώς το παιχνίδι επιτυγχάνει αφηγηματικό βάρος με φαινομενικά τόση διακύμανση στον τρόπο που μπορεί κανείς να προσεγγίσει την ιστορία.
Αλλά είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, μετά από τόσα χρόνια, να βλέπεις επιτέλους ένα παιχνίδι που προσπαθεί όχι απλώς να μιμηθεί τη φόρμουλα του The Witcher 3, αλλά να κάνει κάτι καινούργιο με αυτήν. Οι ιδέες στην καρδιά του The Blood of Dawnwalker είναι συναρπαστικές, αλλά η απόδειξη θα είναι στην εκτέλεση.