Για να δώσουν στο παιχνίδι μια ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση ανατριχιαστικότητας (και, φαινομενικά, να δώσουν στους παίκτες λιγότερη αίσθηση εισβολής), έκαναν επίσης προσαρμογές στους ίδιους τους Salmonids. Από άποψη lore, το «αλάτι» που βρίσκεται στα Νησιά Spirhalite κάνει τους Salmonids να συμπεριφέρονται επιθετικά, όλο και περισσότερο καθώς γίνονται ολοένα και πιο επικαλυμμένοι με αυτό. «Θέλαμε οι παίκτες να νιώθουν σαν να έχουν μπει σε ένα μέρος γεμάτο Salmonids που συμπεριφέρονται με παράξενους και ανησυχητικούς τρόπους», είπε ο Tamura. «Τα Νησιά Spirhalite βρίσκονται πολύ μακριά από το Splatsville, και δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικά.»
Ουάου! Όλα αυτά… είναι πραγματικά πολύ προφανή! Χαίρομαι που η ομάδα συλλογικά αναγνώρισε ότι η αρχική προσέγγιση θα είχε ως αποτέλεσμα μια εξαιρετικά παράξενη ατμόσφαιρα για ένα παιχνίδι Splatoon. Η Nintendo δεν είναι καθόλου ξένη στο να περιπλανιούνται τα παιχνίδια της, συχνά ακούσια, σε προβληματικά θέματα, συμπεριλαμβανομένου συγκεκριμένα του αποικιοκρατισμού. Με συναρπάζει ότι αυτό είναι το όριο που έθεσαν και ενθουσιάζομαι που το έθεσαν καθόλου, αν και είμαι επίσης δύσπιστος ότι αυτές οι αλλαγές ήταν επαρκείς. Υπήρχε πάντα μια περίεργη δυσαρμονία στο Splatoon μεταξύ του ανταγωνιστικού multiplayer μέρους (το οποίο, εντός του σύμπαντος, θεωρείται απλώς ένα διασκεδαστικό άθλημα που απολαμβάνουν όλοι) και του PvE μέρους που σε βάζει εναντίον των Salmonids, όπου επιτίθεσαι ενεργά εναντίον εισβολέων για να κερδίσεις θησαυρούς για μια διεφθαρμένη εταιρεία. Το Splatoon Raiders το πάει ένα βήμα παραπέρα, μετατρέποντάς το σε κυνήγι θησαυρού σε ένα κατοικημένο νησί, εισάγοντας κάποια ερωτήματα για τα οποία δεν είμαι σίγουρος ότι το Splatoon είναι προετοιμασμένο να απαντήσει.
Το Splatoon Raiders κυκλοφορεί αυτή την Παρασκευή, 23 Ιουλίου, οπότε και θα έχουμε πολύ καλύτερη ιδέα για το αν η Nintendo καταφέρει να κάνει αυτό το παιχνίδι να φαίνεται σαν ένας παράξενος μεταλλαγμένος πόλεμος αντί για μια φρικιαστική κατοχή.