Αναφέρεται συγκεκριμένα στην αποκάλυψη της ταινίας The Super Mario Galaxy Movie ότι η Πριγκίπισσα Πήτσα και η Ροζαλίνα, η μαγική φύλακας του σύμπαντος, είναι στην πραγματικότητα αδελφές. Στα παιχνίδια δεν ισχύει κάτι τέτοιο, καθώς το παρελθόν της Ροζαλίνας παρουσιάστηκε ξεκάθαρα στο Super Mario Galaxy το 2007, όμως στα αρχικά στάδια ανάπτυξης του χαρακτήρα η Nintendo είχε σκεφτεί να τις συνδέσει, κάτι που θα είχε λογική δεδομένης της έντονης ομοιότητάς τους.
Κατά κάποιον τρόπο, βρίσκω την αποφασιστικότητα της Nintendo να μην παγιδεύεται σε λόρ και συνέχεια συμπαθητική, αφού φαίνεται πως κάθε ανάλυση μέσων έχει καταντήσει μια ατελείωτη λίστα γεγονότων από τη Wikipedia, και το να βλέπεις μια μεγάλη εταιρεία να τα πετάει όλα αυτά έξω από το παράθυρο και να κάνει ό,τι της καπνίσει είναι μια ανάσα φρέσκου αέρα. Ωστόσο, ο τρόπος που η εταιρεία εφαρμόζει ασυνεπώς αυτή τη φιλοσοφία και τώρα φαίνεται αποφασισμένη να δέσει όλο της το worldbuilding με ταινίες γεμάτες κακές αναφορές και λογικές που δεν στέκουν, είναι απογοητευτικός.
Ο Μιγιαμότο τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ο «τύπος των ταινιών και των θεματικών πάρκων» στη Nintendo, παρόλο που εξακολουθεί να έχει τίτλους παραγωγού σε πρόσφατα παιχνίδια όπως το Super Mario Odyssey και το The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom. Είμαι υπέρ του να δοκιμάζει κανείς νέα πράγματα, ειδικά όταν ο Μιγιαμότο είναι πλέον στα 70 του και έχει ουσιαστικά στρώσει το δρόμο για ολόκληρο το μέσο, αλλά νιώθω πως βλέπουμε τα όρια ενός ιδιοφυούς βιντεοπαιχνιδιών να μπαίνει σε ένα εγγενώς αφηγηματικό μέσο, ενώ ιστορικά θεωρούσε την αφήγηση «περιορισμό» και όχι εργαλείο. Ελπίζω η ταινία Zelda να κάνει αυτή τη μετάβαση πιο ομαλά, καθώς εκείνα τα παιχνίδια έχουν παραδοσιακά δώσει μεγαλύτερη έμφαση στην ιστορία απ’ ό,τι το Mario.