Ο Sutherland παρουσιάζει τον εαυτό του ως προγραμματιστή. Αυτή είναι η κύρια δουλειά του, αυτή που κάνει για να ζει εδώ και 37 χρόνια. Αλλά είναι επίσης, κάπως περιστασιακά, ένας πολυγραφότατος ηθοποιός φωνής. Σχεδόν σίγουρα τον έχετε ακούσει. Είναι ο παρουσιαστής στο Killer Instinct, ο Carrington στο Perfect Dark, η «φωνή» του Banjo και Kazooie, και κατά την εποχή της Rare στο Donkey Kong, ήταν οι φωνές του Diddy Kong και (πιθανώς) του K. Rool. Το βιογραφικό του ως ηθοποιού φωνής είναι πλέον μεγαλύτερο από αυτό του προγραμματιστή.
Αυτό, όπως μου λέει σε μια βιντεοκλήση, έγινε «κατά λάθος παρά από σχεδιασμό». Όπως εξηγεί ο Sutherland, παλιότερα δεν υπήρχε «η έννοια του ηθοποιού φωνής» στη Rare (ή στα περισσότερα άλλα μέρη). Έτσι, τυχαίοι προγραμματιστές επιλέγονταν να κάνουν τους ήχους οι ίδιοι. Όταν ήρθε το DK 64, ο Sutherland είχε ήδη κάνει κάποιες ηχογραφήσεις για το Battletoads Arcade, από όπου προέρχονται οι φωνές «Zits», «Rash» και «Pimple». Από τότε, λέει, απλά άρχισε να επιλέγεται κάθε φορά που χρειάζονταν κάποιον να κάνει μια φωνή.
Θα προγραμμάτιζες απλά και μετά θα έπαιρνες ένα τηλεφώνημα και θα ήταν κάποιος από το τμήμα ήχου που έλεγε, «Ω, θα μπορούσες να ανέβεις να κάνεις μερικούς ήχους;»
«Έγινε ο κανόνας ότι απλά θα προγραμμάτιζες και μετά θα έπαιρνες ένα τηλεφώνημα και θα ήταν κάποιος από το τμήμα ήχου που έλεγε, ‘Ω, θα μπορούσες να ανέβεις να κάνεις μερικούς ήχους;’ ‘Ω ναι, είμαι ελεύθερος τώρα, ναι, εντάξει, απλά θα ανέβω, θα το κάνω τώρα,’ και θα μπορούσε να γίνει σε περίπου 10 λεπτά, όχι περισσότερο από μισή ώρα συνήθως, και έτσι έγινε αυτό το πράγμα.»
Όπως έχει πει ο Kirkhope στο παρελθόν, το DK Rap δεν προοριζόταν ποτέ να γίνει τεράστιο πράγμα. Δεν ήταν μια μεγάλη παραγωγή. Ο Sutherland δεν θυμάται καν να ήταν ιδιαίτερα ενήμερος για αυτό πριν την ηχογράφηση. Ο Kirkhope το συνέθεσε, ενώ ο σκηνοθέτης του παιχνιδιού George Andreas έγραψε τους στίχους και έκανε το μεγαλύτερο μέρος της ερμηνείας.
Αλλά χρειαζόταν κάποια βοήθεια, και για αυτό επέλεξε τον Sutherland. Γιατί αυτόν; Λοιπόν, εκτός από την προηγούμενη μικρή εμπειρία του με τους ήχους, δεν ξέρει. Αλλά έχει μια θεωρία.
«Δουλεύαμε τα βράδια και θα καθόμουν εκεί με μουσική, ακούγοντας μουσικά στα ακουστικά μου, και συχνά ήταν ραπ μουσική, ή είχα όλα αυτά τα CD με διαφορετικούς καλλιτέχνες ραπ,» θυμάται. «Δεν είχα καμία μουσική κλίση καθόλου, απλά άκουγα μουσική όπως κάνουμε όλοι, και έτσι υποθέτω ότι ίσως ήξερε ότι άκουγα συγκεκριμένους καλλιτέχνες ραπ, είτε είναι ο Tupac ή ο DJ Jazzy Jeff ή οποιοσδήποτε άλλος είχα τότε.»
Ο Sutherland νομίζει ότι ίσως ο Andreas υπέθεσε ότι ήξερε να κάνει ραπ. Θυμάται και τους δύο να υιοθετούν μια στάση «Λοιπόν, δεν μπορεί να είναι τόσο δύσκολο, έτσι δεν είναι;» Ήταν, φυσικά, πολύ δύσκολο.
«Δεν υπήρχε κάποιο στούντιο ηχογράφησης ως τέτοιο,» λέει. «Αυτό που είχαν είναι, εκεί που ήταν τα γραφεία των ανθρώπων του ήχου, είχαν ένα είδος διαδρόμου, ο οποίος είχε κουβέρτες πάνω, και μετά τραβούσες τις κουβέρτες στη μία πλευρά, ώστε να απορροφούν λίγο τον ήχο, και πήγαιναν να κάνουν ηχογράφηση, και μετά φώναζαν πίσω, ‘Όχι, είσαι εκτός ρυθμού,