Τέλος πάντων, ο ήχος δεν ήταν καταπληκτικός, αλλά δεν έχει και τόση σημασία: είναι διασκεδαστικό να πηγαίνεις σε τέτοιες εκδηλώσεις και να νιώθεις διαφορετικά συναισθήματα όταν παίζουν τραγούδια που ξέρεις και δεν παίζουν τραγούδια που θα ήθελες να ακούσεις, και μετά να φαντάζεσαι τα κίνητρα γιατί διαλέχτηκαν κάποια κομμάτια και άλλα όχι. Για παράδειγμα, παίχτηκαν πολλά τραγούδια από πολλά παιχνίδια Kingdom Hearts. Οι μισούντες το Kingdom Hearts στο κοινό ενοχλήθηκαν, αλλά εγώ ενθουσιάστηκα, γιατί ένα από αυτά τα τρία ήταν το “Vector to the Heavens”. Απολαύσαμε τόσο την ακρόαση ενός από τα καλύτερα κομμάτια της (πιστοποιημένης παραγωγού banger) Γιόκο Σιμόμουρα σε ορχηστρική μορφή, όσο και το να ακούμε έναν μαέστρο να σκοντάφτει άβολα στο “Τριακόσια πενήντα οκτώ δια δύο ημέρες” κατά την ανακοίνωσή του.
Ένα άλλο αποκορύφωμα της συναυλίας ήταν το τμήμα Chrono Trigger, που μας χάρισε τέσσερα (4!) συνεχόμενα τραγούδια από το Chrono Trigger, όλα εκπληκτικά όταν τα παίζει μια ολόκληρη ορχήστρα με πραγματικά έγχορδα, πνευστά και κρουστά. Ακούσαμε, με τη σειρά, τα “Wind Scene”, “Frog’s Theme”, “Corridors of Time” (ΝΑΙ!) και “Schala’s Theme”. Το κοινό ήταν πολύ, πολύ χαρούμενο για όλα αυτά.
Ένα ακόμα διασκεδαστικό στοιχείο σε τέτοιες συναυλίες είναι να ακούς μερικά περίεργα βαθιά κομμάτια. Παίχτηκε ένα κομμάτι από το Final Fantasy Tactics, που υποθέτω πως ήταν στο μυαλό όλων λόγω του πρόσφατου remake, αλλά ειλικρινά δεν το περίμενα, οπότε ήταν ωραίο. Η ορχήστρα έπαιξε επίσης από ένα κομμάτι το καθένα από τα Xenogears και Romancing SaGa 2. Δεν θα μπορούσα να σας πω ποια ήταν, αφού δεν έχω παίξει κανένα από τα δύο, αλλά μια χούφτα ΠΟΛΥ ενθουσιασμένοι άνθρωποι φώναξαν όταν κατάλαβαν τι συνέβαινε. Ένα επιπλέον όφελος είναι ότι χάρη στο βίντεο στην οθόνη, τώρα έχω μια εξαιρετικά συγκεχυμένη και σίγουρα λανθασμένη ιδέα για την πλοκή του κάθε παιχνιδιού.
Η συναυλία τελείωσε επίσημα με το “Time’s Scar”, αλλά υπήρξε ένα encore medley από μουσική Final Fantasy που περιλάμβανε τα Final Fantasy V, X, XII και τελείωνε με το battle theme από το VII. Ήταν υπέροχο, αλλά είναι περίεργο που δεν υπήρχε πουθενά το Final Fantasy VI, και αυτό το παιχνίδι είναι ίσως η πιο εξόφθαλμη παράλειψη ολόκληρης της συναυλίας. Θα μπορούσα να παραπονεθώ για το μηδενικό Dragon Quest ή Bravely Default σε ολόκληρη την παράσταση (φαντάζομαι τα δικαιώματα μουσικής είναι περίπλοκα) ή για την απουσία The World Ends With You (ίσως χρειάζεται ροκ μπάντα αντί για συμφωνική ορχήστρα), αλλά κυρίως βγήκα από το θέατρο αρκετά ευχαριστημένος.
Ως μεγάλος υποστηρικτής της ζωντανής κλασικής μουσικής και του να ντύνεται ο κόσμος λίγο καλύτερα και να πηγαίνει στη συμφωνική, συνιστώ ανεπιφύλακτα να το κάνετε όταν στο πρόγραμμα υπάρχει συγκεκριμένα μουσική βιντεοπαιχνιδιών. Υπάρχουν ακόμα αρκετές ημερομηνίες περιοδείας και η δική μου παράσταση είχε πολύ λιγότερο κόσμο απ’ ό,τι περίμενα—υποθέτω πως ο κόσμος προτιμά τις αφιερωμένες συναυλίες Final Fantasy ή Nier. Αξίζει, όμως, να ακούσεις το “Megalomania”, το “Time’s Scar” και, ναι, το “One-Winged Angel” σε όλη τους τη συμφωνική μεγαλοπρέπεια.