Το Mole ξεχωρίζει πραγματικά στην παρουσίασή του. Η μεταπολεμική, μη συγκεκριμένη σλαβική σκηνογραφία κάνει εδώ το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς, καθώς το σοβιετικού τύπου σκάφος που καταλαμβάνεις αισθάνεται κατάλληλα απειλητικό και φερέτρο-σαν. Υπάρχει λίγο αίμα, και μερικές αυθεντικά τρομακτικές σκηνές καταδίωξης, αλλά το Mole θέλει κυρίως να σε τρελάνει αναγκάζοντάς σε να προχωρήσεις προς αυτό που αντιλαμβάνεσαι ως το άγνωστο, και αυτό που ο Βίκτορ αντιλαμβάνεται ως τη σωτηρία του.
Ο Βίκτορ είναι ένας άνδρας που έκανε τα πάντα σωστά, και του πήραν τα πάντα σε αντάλλαγμα. Δεν αξίζει το χαρτί που του έδωσε τελικά η ζωή, και επιβιβάζεται στο μηχάνημα γεώτρησης, το οποίο μοιράζεται με τρεις άλλους συναδέλφους του, σε μια προσπάθεια να διορθώσει αυτή την αδικία. Ενώ οι συνάδελφοι του Βίκτορ προσπαθούν να βρουν το Σήμα για χάρη της ανθρωπότητας, το Mole το καθιστά σαφές από την αρχή ότι η αναζήτηση του Βίκτορ για την προέλευσή του είναι καθαρά εγωιστική. Δεν είναι κακός άνθρωπος, αλλά κάνει ένα πολύ, πολύ κακό πράγμα. Και όμως, απίστευτα, βρήκα τον εαυτό μου να τον υποστηρίζω.
Αυτές οι ηθικές σκέψεις είναι όλες καλές και ωραίες, μπορεί να σκέφτεστε, αλλά είναι το Mole διασκεδαστικό; Όχι ιδιαίτερα, όχι με την παραδοσιακή έννοια τουλάχιστον, αλλά τότε, η διασκέδαση δεν φαίνεται να είναι ο στόχος του Mole. Στο τέλος της ημέρας, είναι ένα παιχνίδι με ιστορία με μερικά παζλ να λύσεις και μερικούς πολύ ικανοποιητικά κλικ-κλακ ρετρό υπολογιστές να ασχοληθείς, και είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα τέτοιου παιχνιδιού στο είδος του τρόμου.
Αν τα 13 δολάρια σας φαίνονται λίγο τσιμπημένα για ένα παιχνίδι τεσσάρων ωρών, σας καταλαβαίνω. Ωστόσο, οι ερωτήσεις που μου άφησε το Mole όταν κύλησαν οι τίτλοι τέλους έχουν μείνει μαζί μου πολύ πέρα από τον χρόνο παιχνιδιού του. Ακόμα και αφού είδα ο ίδιος το τέλος της ιστορίας του Βίκτορ, δεν μπορώ ακριβώς να καταλάβω αν αυτό που έκανε ήταν δικαιολογημένο, ούτε μπορώ να καταλάβω τι θα έκανα αν ήμουν στη θέση του. Το Mole μπορεί να πέρασε μόνο τέσσερις ώρες στην οθόνη του υπολογιστή μου, αλλά πέρασε ολόκληρη μέρα σκάβοντας μέσα στο κεφάλι μου.