Στη συνέχεια μας προσφέρεται ένα ολόκληρο λεπτό σχεδόν κυριολεκτικά τίποτα, πριν ένας νυσταγμένος νεαρός Τζέιμς αιωρείται βαθιά κάτω από το νερό σαν έμβρυο in vitro. Μετά πατάς το L για να «videogame-άρεις», και videogame-άρει.
Και εννοώ, videogame-άρει για τα καλά. Σκοτάδι, βροχή, κρύβεσαι πίσω από βράχους, σκύβεις στα ψηλά χόρτα, και χτυπάς το τρίγωνο σαν τρελός, και σέρνεσαι κατά μήκος ρωγμών σε γκρεμό. Πλαγιοκινείται. Και, ω Θεέ μου, στριμώχνεται πλαγίως μέσα από μια στενή σχισμή σε σπηλιά. Είναι κάθε Tomb Raider και Unchαrted με τα φώτα κλειστά. Πού είναι η καταδίωξη με jetpack; Πού είναι η μάχη στον αέρα χωρίς αλεξίπτωτο; Γιατί δεν έχει ένα πλαστικό κροκοδειλάκι στο κεφάλι του;
Τώρα, προφανώς θέλουμε ένα κρυφτό stealth παιχνίδι: είναι η IO και αυτό κάνουν καλύτερα. Αλλά με εκπλήσσει πόσο ζοφερό και εντελώς γενικόλογο είναι αυτό το ξεκίνημα. Είμαι σίγουρος ότι το μεγαλύτερο παιχνίδι θα περιέχει όλων των ειδών τις εξαιρετικές σκηνές και τα μεγάλα κατορθώματα, γιατί, πάλι, είναι η IO. Αλλά μα τον Θεό, τι άχρωμος τρόπος να αρχίσεις.
Η ερμηνεία φαίνεται εξαιρετική, και ήδη ξέρουμε ότι τουλάχιστον τρεις ώρες του παιχνιδιού είναι πολύ διασκεδαστικές. Οπότε εξακολουθώ να ενδιαφέρομαι πολύ να το παίξω αργότερα μέσα στην εβδομάδα που βγαίνει. Αλλά ωχ, τι παράξενος τρόπος να ανοίξεις ένα παιχνίδι James Bond.