Ούτε καν το έχει ξεκινήσει πραγματικά, αν κρίνουμε από όσα λέει, και δεν τον κατηγορώ. «Έπαιξα λίγο το αρχικό κομμάτι», μας λέει μετά στο GR, «περπάτησα γύρω-γύρω, γνώρισα τους ανθρώπους, μάζεψα πληροφορίες και τέτοια». Καταλήγει: «Όχι και τόσο καλά». Δεν μπορώ να φανταστώ πιο ξεκάθαρη απάντηση που να λέει: «Θεέ μου, ναι, το έπαιξα δεκαπέντε λεπτά για να με αφήσετε ήσυχοι. Δεν είναι το στυλ μου».
Είναι εντάξει να μην παίζεις παιχνίδια
Η γυναίκα μου δεν παίζει βιντεοπαιχνίδια. Τελευταίο παιχνίδι που έπαιξε ήταν το Sonic the Hedgehog. Είναι παντρεμένη με έναν σχετικά γνωστό δημοσιογράφο παιχνιδιών που παίζει από τεσσάρων χρονών και γράφει για περιοδικά και sites εδώ και 27 χρόνια. Ξέρω πολύ καλά ότι ο λόγος που δεν παίζει δεν είναι η έλλειψη ευκαιρίας, αλλά επειδή απλώς δεν την ενδιαφέρει. Δεν είναι τρόπος που θέλει να βιώσει μια ιστορία, δεν έχει καμία επιθυμία να σπάσει ρεκόρ ή να εξασκήσει αντανακλαστικά, και έχει πολλά άλλα ενδιαφέροντα που γεμίζουν τον χρόνο της. Δεν είναι ο σκοπός της ζωής μου να την κάνω να παίξει.
Κάποιες φορές, όταν πέφτω πάνω σε μια ιστορία παιχνιδιού που ξέρω ότι θα την συγκινούσε ή θα της άρεσε, στενοχωριέμαι που δεν θέλει να το παίξει για να το ζήσει, κι εκείνη δεν έχει καθόλου διάθεση να με βλέπει να παίζω. Από τη δική μου σκοπιά χάνει κάτι. Από τη δική της, δεν την ενδιαφέρει στο ελάχιστο. Κι αυτό είναι μια χαρά. Όταν ο γιος μας θέλει απεγνωσμένα να δοκιμάσει να κάνει κάτι στο παιχνίδι με το χειριστήριο, της φαίνεται εξωγήινο αντικείμενο και εκνευρίζεται αμέσως. Είναι εξαιρετικά έξυπνη και εύστροφη, με δύο πτυχία στις επιστήμες, και σίγουρα θα μπορούσε να μάθει να χειρίζεται το χειριστήριο, αλλά δεν έχει κίνητρο ούτε επιθυμία. Έχει άλλα πράγματα που αγαπάει και της δίνουν χαρά. Αξίζει να την αφήσουν ήσυχη γι’ αυτό.
Ο Charlie Cox, ούτε κανένας άλλος στο σύμπαν, δεν χρειάζεται να έχει παίξει το Clair Obscur: Expedition 33. Δεν έχει σημασία πόσο υπέροχη ήταν η ερμηνεία του: η χαρά του ήταν να δώσει αυτή την ερμηνεία, αυτό που τον ενδιαφέρει. Είναι το ταλέντο και το πάθος του, γι’ αυτό κατάφερε να ενσαρκώσει έναν χαρακτήρα που σήμαινε τόσα πολλά για τόσους πολλούς σε μόλις τέσσερις ώρες ηχογράφησης. Κι αυτό αρκεί. Τελείωσε εκεί για εκείνον. Και δεν έχει καμία υποχρέωση να παίξει—ούτε καν να νοιάζεται—για το παιχνίδι περισσότερο από τον πρώτο βιολί στο soundtrack ή τον τεχνικό που έστησε τα φώτα στο στούντιο κίνησης.
Παρακοινωνικό παιχνίδι
Ξέρω γιατί ο κόσμος θέλει περισσότερα. Η παρακοινωνική σχέση που σχηματίζεται με τον φανταστικό χαρακτήρα έχει τεράστια σημασία για τον παίκτη, αλλά κυριολεκτικά καμία για το ψηφιακό έργο που τον παρουσιάζει. Το βάθος του συναισθήματος ζητά ανταπόκριση, κι αφού δεν μπορεί να τη βρει στα pixels, στρέφεται στους ανθρώπους πίσω από τους χαρακτήρες για να πάρει αυτή την επικύρωση. Η πιο συνηθισμένη απάντηση είναι ο ηθοποιός να το προσποιηθεί, να πει «είμαι τόσο χαρούμενος που ο κόσμος δέθηκε με τον Χ, και είμαι περήφανος για τον χαρακτήρα. Είναι καταπληκτική ομάδα και ένιωσα τόσο κοντά στις περιπέτειες του Χ…». Η επικύρωση δίνεται και ο κόσμος προχωράει. Η μπερδεμένη απάντηση του Cox για μια δουλειά που προφανώς δεν θεώρησε ιδιαίτερα σημαντική δεν προσέφερε αυτή την επιβεβαίωση, κι έτσι δημιουργήθηκε αυτό το τρελό κενό που κρατάει έναν χρόνο: Εμείς νοιαζόμαστε για τον Gustave, άρα κι αυτός πρέπει! Πρέπει να τον κάνουμε να νοιαστεί!
Κι έτσι, ο καημένος πιέστηκε να γυρίζει άσκοπα στο ξεκίνημα του παιχνιδιού, «γνώρισε τους ανθρώπους και μάζεψε πληροφορίες», και δεν φαντάζομαι να σπεύδει να πάρει άλλη δουλειά σε παιχνίδι σύντομα. (Θα χαιρόμουν να διαψευστώ!)
Το θετικό από όλο αυτό; Άνοιξε η συζήτηση για την υπερβολική προβολή των ηθοποιών φωνής και την πλήρη ανωνυμία των ηθοποιών κίνησης που δίνουν τα πιο λεπτά νεύρα μέχρι τις ζωτικές εκφράσεις του προσώπου. Η πίεση του Cox να αναγνωριστούν καλύτερα αυτοί οι ηθοποιοί έκανε όλη τη βιομηχανία να το πάρει στα σοβαρά, και γίνονται σοβαρές προσπάθειες οι τελετές βραβείων να τιμήσουν αυτούς τους ταλαντούχους ανθρώπους δίπλα στις φωνητικές ερμηνείες. Ελπίζω πραγματικά να συμβεί και να μην ξεχαστεί τώρα που ο Cox έπαιξε λίγο το παιχνίδι, όπως απαιτούσαν οι φωνασκούντες όχλοι.