Το Better Than Dead, σε αντίθεση με σχεδόν κάθε άλλο shooter που έχω παίξει, προσπαθεί να αποτυπώσει εκείνη την πανικόβλητη, τρομοκρατημένη φρενίτιδα ενός πραγματικού πυροβολισμού. Και τα καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό, όμως δεν είναι χωρίς προβλήματα και σφάλματα. Κάποιες φορές η εχθρική τεχνητή νοημοσύνη κολλούσε ή αντιδρούσε περίεργα.
Υπήρξαν στιγμές που κολλούσα σε μια γωνία ή κατέληγα να πυροβολώ έναν τοίχο παρόλο που το όπλο μου δεν ήταν καν κοντά. Στα περισσότερα επίπεδα υπάρχουν και άμαχοι NPC· αν τους πετύχεις, το παιχνίδι σε τιμωρεί σκληρά, οπότε όταν γύριζαν ξαφνικά μέσα στη μάχη και έτρεχαν πίσω στο κτίριο γεμάτο ένοπλους και πτώματα και τους χτυπούσα κατά λάθος, αναστενάζαμε και ξανάρχιζα. Έχω δει και παράπονα για ζαλάδες από το ταλάντωμα της κάμερας και το φακό fisheye, αν και εμένα δεν με ενόχλησε. Συνάντησα όμως προβλήματα απόδοσης που με ανάγκασαν να ρίξω τις ρυθμίσεις για να τρέχει ομαλά το Better Than Dead.
Αυτές οι στιγμές και τα προβλήματα είναι εκνευριστικά και μπορούν να κάνουν κάποια επίπεδα πιο δύσκολα από άλλα. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι το Better Than Dead προσφέρει μια τεταμένη και μερικές φορές τρομακτική εμπειρία shooter που δεν ενδιαφέρεται να σου δώσει «ωραία» στιγμή, αλλά να σε κάνει να νιώθεις βρώμικος και φοβισμένος κάθε φορά που βγάζεις το όπλο και αρχίζεις να πυροβολείς. Μπορεί να μην είναι το καλύτερο FPS που έπαιξα φέτος – και η τωρινή έκδοση τελειώνει σε περίπου μία ώρα, οπότε είναι και σύντομο – αλλά θα μου μείνει περισσότερο από πολλά άλλα. Όπως τόσα απαίσια βίντεο που έβλεπα σαν ανόητος έφηβος κάποτε, έχει καεί στο μυαλό μου.