Αυτό δεν σημαίνει ότι το Pragmata είναι πέρα από κάθε κριτική και είμαι περισσότερο από πρόθυμος να ακούσω όσους το συζητούν με καλή πίστη. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να ακούσουμε ανθρώπους με διαφορετικές εμπειρίες ζωής που αντιλαμβάνονται κόκκινες σημαίες πιο γρήγορα από εμένα. Αρκετοί επισημαίνουν την εμφάνιση της Νταϊάνα, που δεν περιλαμβάνει παπούτσια και μοιάζει παράταιρη και ανέφικτη, αλλά μπορεί επίσης να θεωρηθεί ακατάλληλη.
Η εξήγηση εντός του παιχνιδιού είναι ότι κυριολεκτικά διαπερνά το πάτωμα του διαστημικού σταθμού, μια δικαιολογία βγαλμένη από το εγχειρίδιο του Χίντεο Κοτζίμα. Ο βιντεοπαιχνιδο-αυτουργός είχε δηλώσει κάποτε ότι η σιωπηλή ελεύθερη σκοπεύτρια Quiet στο Metal Gear Solid V πολεμούσε με μπικίνι για κάποιον λόγο και όποιος την επέκρινε θα «ντρεπόταν για τα λόγια και τις πράξεις του» αφού έπαιζε το παιχνίδι. Τελικά αποκαλύφθηκε ότι αναπνέει και ενυδατώνεται μέσω του δέρματος, οπότε θα πέθαινε αν φορούσε λογικό πολεμικό εξοπλισμό· μια εξήγηση που δεν έκανε κανέναν να ντραπεί για την κριτική του, αφού κι αυτή ήταν μια καλλιτεχνική επιλογή που ο Κοτζίμα δεν ήταν υποχρεωμένος να κάνει. Με έναν τρόπο, το να επισημαίνεις μια τέτοια απόφαση εντός του κόσμου του παιχνιδιού —όπως κάνουν τόσο το MGSV όσο και το Pragmata— την κάνει ακόμα πιο εμφανή, τονίζοντας όχι μόνο ότι σχεδίασες τον χαρακτήρα έτσι, αλλά ότι έπρεπε να επινοήσεις και λόγο γι’ αυτό, επειδή προέβλεψες ότι κάποιος θα το αμφισβητούσε.
Μακάρι να μπορούσα να πω ότι η συζήτηση γύρω από τη Νταϊάνα ως «δόλωμα για παιδόφιλους» είναι το μόνο σύννεφο πάνω από το Pragmata, αλλά σε μια εποχή που κάθε μεγάλο παιχνίδι στρατολογείται αναγκαστικά σε έναν πολιτισμικό πόλεμο, η υγιής προσέγγιση του παιχνιδιού στην πατρότητα έχει πια χρησιμοποιηθεί από μερικούς από τους πιο εξτρεμιστές συντηρητικούς ουσιοκράτες για να ισχυριστούν νίκη κατά του «woke» αριστερού. Οι γυναίκες δεν μπορούν καν να το παίξουν σε livestream και να συγκινηθούν με τη Νταϊάνα χωρίς κάποιον απατεώνα να λέει ότι αυτό είναι νίκη στη μάχη τους κατά της πτώσης των γεννήσεων.
Έχω δυσκολία να πιστέψω ότι το Pragmata, ένα παιχνίδι που φαίνεται να έχει μία από τις λιγότερο περίπλοκες απόψεις για την πατρότητα στο υποείδος των «Dad Games», είναι στην πραγματικότητα κάποιου είδους προπαγάνδα υπέρ της τεκνοποίησης. Αλλά είναι το 2026 και ο πολιτισμικός πόλεμος απαιτεί νικητές και ηττημένους. Αν το Pragmata δεν είναι νίκη σε μια φανταστική μάχη, τότε είναι ήττα. Δεν μπορεί απλώς να υπάρχει ως ιστορία για έναν ετεροθαλή πατέρα και το ρομπότ-παιδί του· η ίδια παρέα που σου λέει «οι κουρτίνες ήταν απλώς μπλε» για τα περισσότερα έργα τέχνης αναζητά κάποιο συντηρητικό κέρδος σε ένα επιτυχημένο παιχνίδι, μήπως και η αντίπαλη ομάδα σκοράρει μέσα από ένα συνεχώς μετακινούμενο τέρμα.
Το Pragmata, ανεξάρτητα από τις προθέσεις της Capcom, βρίσκεται πλέον στον κόσμο και είναι ελεύθερο για τους «γύπες» του πολιτισμού να το μασουλήσουν και να το φτύσουν όταν βρουν κάτι καινούργιο να καταναλώσουν. Για μερικούς, απλώς το να φτιάξεις ένα παιχνίδι με παιδί-πρωταγωνιστή είναι εξ ορισμού απαράδεκτο. Είναι τόσο ισχυρός ο φόβος ότι τα παιδιά θα κακοποιηθούν μέσα σε μια ιστορία, ώστε η μόνη λύση είναι να τα αποκλείσουμε εντελώς; Μερικές φορές μοιάζει σαν να είναι ο μόνος τρόπος για να νιώσουν άνετα, και είναι θλιβερό που φτάσαμε σε σημείο να φοβόμαστε τόσο για την ασφάλεια των παιδιών ώστε να πιστεύουμε ότι η απάντηση είναι να τα κρύβουμε εντελώς. Ειλικρινά δεν ξέρω ποια είναι η λύση, αλλά δεν νομίζω ότι θα την βρούμε έτσι.