Ένα αινιγματικό σκηνικό
Είναι λοιπόν εντελώς παράλογο που η Capcom επιμένει να χρησιμοποιεί την Enigma αυτή τη στιγμή. Η εταιρεία γνωρίζει ότι κάνει τα παιχνίδια να τρέχουν χειρότερα, γνωρίζει ότι δημιουργεί προβλήματα στο Steam Deck και σπάει τα παιχνίδια στο Linux, και μόλις αντιμετώπισε μια μεγάλη κατακραυγή προερχόμενη από την ίδια ακριβώς κατάσταση. Ποιος λοιπόν, αφού ο εκδότης αναγκάστηκε ντροπιαστικά να «απολυμάνει» το Resident 4 από το DRM, σκέφτηκε «Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να το προσθέσουμε στο Resident Evil 1, 2 και 3!»; Είναι ανεξήγητο και έχουμε επικοινωνήσει με την Capcom για να ρωτήσουμε ποια ήταν η λογική της.
Το DRM είναι μια ανοησία ακόμα και στις καλύτερες των περιπτώσεων, δημιουργώντας προβλήματα σε όσους αγοράζουν νόμιμα το παιχνίδι ενώ όσοι το κατεβάζουν πειρατικά το αποκτούν χωρίς περιορισμούς. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως είναι ιδιαίτερα γελοίο, και όχι μόνο επειδή πρόκειται για παιχνίδια 30 ετών! Νομίζω πως το παράθυρο για την ανάγκη να χτίζεις συρματοπλέγματα γύρω από ένα παιχνίδι έχει κλείσει όταν φτάσει στην τρίτη δεκαετία πώλησής του. Ακόμα κι αν διαφωνείτε έντονα, είναι αναμφίβολα γελοίο σε αυτή την περίπτωση, δεδομένου ότι η Capcom πωλούσε τα ίδια ακριβώς παιχνίδια χωρίς κανένα DRM εδώ και χρόνια στο GOG! Δηλαδή μπορείς να αγοράσεις τα παιχνίδια ως .exe που θα μπορούσες να ανεβάσεις ή να στείλεις με email στους φίλους σου άπειρες φορές τώρα, χωρίς κανέναν περιορισμό. Ποιος είναι λοιπόν ο σκοπός της διαχείρισης δικαιωμάτων στην έκδοση του Steam;
Στην πραγματικότητα, το GOG έχει ήδη δεσμευτεί να διατηρεί τα παιχνίδια σε μορφή χωρίς DRM για όλες τις μελλοντικές τεχνολογίες PC για πάντα, ως μέρος του Προγράμματος Διατήρησής του. Το μόνο πλεονέκτημα των εκδόσεων του Steam αυτή τη στιγμή είναι ότι η Capcom έχει εαρινές εκπτώσεις και και τα τρία Resi Evils είναι στο μισό της τιμής στα 5 δολάρια το καθένα. Είναι 25 δολάρια και για τα τρία στο GOG. Αλλά τουλάχιστον λειτουργούν σωστά!
Δεν υπάρχει τίποτα πιο «c-suite-ικό» από το DRM, αυτή η προθυμία να πουλάς μια χειρότερη έκδοση ενός παιχνιδιού σε πληρώνοντες πελάτες αν σημαίνει ότι μπορείς να προσποιείσαι ότι εμποδίζεις τους «κακούς» να το αποκτήσουν δωρεάν. Το να κάνεις τη δωρεάν έκδοση καλύτερη από την πληρωμένη, θα σκεφτόταν κανείς, δεν είναι ιδιαίτερα έξυπνη στρατηγική μάρκετινγκ. Αλλά το να συνεχίζεις να το κάνεις έναν μήνα αφού σου είχε σκάσει στα μούτρα: αυτό είναι εντυπωσιακά ηλίθιο.