Δεν θα σου πω ψέματα και θα ισχυριστώ ότι οι πρώτες ώρες ήταν καλές. Προχωρούσα μέσα από ένα σμήνος απέθαντων στρατιωτών μόνο για να καταστραφώ αμέσως από την επόμενη ορδή και να ξεκινήσω ξανά από την αρχή. Είχα εκνευριστεί, φώναζα στην οθόνη ότι ήταν γελοίο και άδικο και ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΑΜΙΝΙ;;; Πλησίασα έναν εχθρό και ήπια ένα Estus Flask, και ο σύντροφός μου μου θύμισε με υπομονή ότι το κουμπί επίθεσης ήταν το R, όχι το X.
Τελικά, έφτασα στον Taurus Demon, έναν πρώιμο αφέντη στην περιοχή Undead Burg του παιχνιδιού. Ήταν τεράστιος και τρομακτικός. Σκεφτόμουν πόσο μακριά ήταν το τελευταίο καμίνι, πόσο είχα παλέψει απλώς για να φτάσω ως εδώ. Πόσο σύντομα θα πέθαινα και θα έπρεπε να το κάνω όλο από την αρχή.
Καθώς συνέχιζα να σκοτώνομαι από —και να ξαναγυρίζω στον— Taurus Demon, ο δρόμος γεμάτος απέθαντους μπροστά μου γινόταν πιο εύκολος. Συνήθισα τα μοτίβα επίθεσής τους και μπορούσα πια να εξοντώνω εύκολα εχθρούς που λίγες ώρες πριν μου φαίνονταν τρομακτικοί και ανίκητοι. Μια φορά, έφτασα στον Taurus Demon, σκοτώθηκα από μια επίθεση που την αναγνώρισα λίγο αργά, και μείναν έκπληκτη όταν μου ξέφυγε: «Ναι. Αυτό είναι δίκαιο.»
Ο σύντροφός μου δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του. «Τώρα το κατάλαβες.»
Αυτό που δεν ήξερα —και που κάνει το Dark Souls τόσο θρυλικό παιχνίδι— είναι ότι σε διδάσκει πώς να το νικήσεις, αρκεί να είσαι διατεθειμένος να μάθεις. Τελικά ολοκλήρωσα το Dark Souls, DLC συμπεριλαμβανομένου, σε λιγότερο χρόνο από όσο χρειάστηκε ο σύντροφός μου στην πρώτη του προσπάθεια μόνο για το βασικό παιχνίδι. Αυτό το παιχνίδι που ήμουν σίγουρη ότι μπορούσαν να παίξουν μόνο άτομα σαν τον σύντροφό μου, αποδείχθηκε ότι το έπαιζα καλύτερα κι από εκείνον. Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν το θάρρος να προσπαθήσω.