Όχι κάθε ερμηνεία είναι εντυπωσιακή όμως, και αρκετές από αυτές χάνονται στον πολτό. Οι πράξεις του Crisol είναι πυκνές με τα δικά τους σύνολα, και οι χαρακτήρες μέσα τους συνήθως δουλεύουν ο ένας ενάντια στον άλλον. Στην φαινομενικά ατελείωτη καταιγίδα συγκρούσεων στο Tormentosa, μερικές πιο πολύπλοκες από άλλες, μπορεί να είναι λίγο πιο δύσκολο από το συνηθισμένο να προσδιορίσεις τα κίνητρα και τους χαρακτήρες που αξίζει να υποστηρίξεις, ή ακόμα και απλά να παρακολουθήσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της αφήγησης. Συνήθιζα να νιώθω αποπροσανατολισμένος στις μικρότερες ιστορίες του Crisol, μόνο για να επαναφέρομαι όταν η αφήγηση έριχνε φως σε έναν από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές του και σε πιο δραματικό υλικό.
Με μια λέξη, το Crisol είναι άνισο, και αυτό είναι το πιο «νουβέλα» πράγμα σε αυτό. Βλέπεις, το θέμα με τις νουβέλες είναι ότι αν και προσπαθούν τα πάντα – κωμωδία, μελόδραμα, καμπ, δράση, ατμοσφαιρικό ρομάντζο και αγωνία κάθε είδους – κάπως ξεφουσκώνουν στο τέλος τους. Η ισορροπία είναι δύσκολο να διατηρηθεί τόσο σταθερά. Οι φιλοδοξίες του Crisol φαίνεται να βρίσκονται παντού, αλλά παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί να παρουσιάζει ερμηνείες κορυφαίου επιπέδου. Κολλούσα με το δράμα του αρκετά για να διασχίσω με φόρα τα κλαμπ, τις σπηλιές και τις καθεδρικές του Tormentosa. Και είναι ένα αρκετά ικανό survival-horror παιχνίδι για να σε συναρπάσει και περιστασιακά να σου προσφέρει μια καλή τρομάρα στο δρόμο, ακόμα κι αν μερικές φορές νιώθει ότι η δράση και ο τρόμος του κρατάνε πίσω τα χτυπήματά του. Αλλά για όλα του τα στραβοπατήματα, δεν μπορούσα να μην αγαπήσω την αυθεντικά ισπανική καρδιά του Crisol, και δεν μπορώ να μην επιθυμώ περισσότερο από αυτό. Από το Crisol και από τα παιχνίδια γενικότερα.