Κι ενώ ο εσωτερικός μου κυνικός ετοιμάζεται για το Reunion να μοιάζει με μια απελπισμένη κίνηση fan service, ο φαν των παιχνιδιών με επιλογές που κρύβω μέσα μου ενδιαφέρεται για την κατάσταση στην οποία έχει βάλει τον εαυτό της η Deck Nine. Για μένα, στα sequels παιχνιδιών με επιλογές, η ψευδαίσθηση ότι οι επιλογές μου υπάρχουν κάπου εκεί έξω, ακόμα κι αν δεν βλέπω τις συνέπειές τους, είναι πιο σημαντική από το κάθε παιχνίδι να μοιάζει με άμεση συνέχεια όσων έχω κάνει, με τις επιπτώσεις των προηγούμενων επιλογών μου να είναι ορατές παντού. Θα προτιμούσα ένα sequel να γυρίσει το βλέμμα του μακριά από όσα έχω κάνει, ώστε να δημιουργήσει τη δική του ιστορία όπου οι παλιές μου πράξεις είναι ένα μακρινό βουητό στο παρασκήνιο, για να μη χρειάζεται η ομάδα ανάπτυξης να ξοδεύει όλο τον χρόνο και τους πόρους που απαιτούνται για μπόλικες αναφορές και νεύματα στις επιλογές μου. Το Life Is Strange: Reunion βουτάει με τα μούτρα σε όλη αυτή την ακαταστασία της προσπάθειας να γραφτεί μια συγκεκριμένη ιστορία μέσα στα όρια ενός διακλαδιζόμενου και παλαιόθεν υπάρχοντος κόσμου. Αν μη τι άλλο, θέλω να δω αν η Deck Nine τα καταφέρει όταν το παιχνίδι κυκλοφορήσει στις 26 Μαρτίου.