Αυτό που μου αρέσει περισσότερο—εκτός από την όμορφη καλλιτεχνική κατεύθυνση—είναι πόσο πολύ μοιάζει με παιχνίδι μάχης. Σε αντίθεση με το Hades, όπου το μισό παιχνίδι είναι να αντιδράς στο bullet-hell που εκτυλίσσεται σε κάθε δωμάτιο, οι μάχες στο Absolum είναι πιο αργές και σου επιτρέπουν να χρησιμοποιείς μπλοκ, πάρες και κόμπο για να πάρεις το πάνω χέρι στους εχθρούς σου. Έχει περισσότερη αίσθηση Street Fighter παρά μια νευρική, υπερ-γρήγορη εκδοχή του top-down combat του Zelda.
Και σε αντίθεση με πολλά άλλα παιχνίδια του είδους, σου επιτρέπει να αντιμετωπίσεις την περιπέτεια με τοπικό co-op. Ο τρόπος αυτός είναι πολύ διασκεδαστικός και σε βοηθά να περάσεις πιο εύκολα τη συνηθισμένη ρουτίνα των roguelike, καθώς μαθαίνεις τις μάχες με τους ενδιάμεσους εχθρούς, ξεκλειδώνεις μόνιμα αναβαθμίσεις και περιμένεις να σου κάτσει καλά κάποια από τα γεγονότα που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του run. Παίξτε το και θα καταλάβετε γιατί νιώθει σαν ένα από τα πιο υποτιμημένα sleeper hits του 2025.