Είμαι φανατικός θεατής anime εδώ και περισσότερα χρόνια απ’ όσα θα ήθελα να παραδεχτώ δημόσια. Κι όμως, ακόμα κι έχοντας δεκαετίες εποχιακής κατανάλωσης στο ενεργητικό μου, δεν νομίζω πως έχω δει ποτέ πιο δυνατό χειμερινό line-up από το τρέχον cour του 2026. Έχεις τα προφανή χτυπήματα, όπως το Frieren: Beyond Journey’s End και το Jujutsu Kaisen, αλλά υπάρχουν τουλάχιστον είκοσι εβδομαδιαίες προβολές που αξίζουν την προσοχή σου. Hell’s Paradise, Fate/Strange Fake, Oshi no Ko, Sentenced to Be a Hero, My Hero Academia: Vigilantes, Trigun Stargaze, Golden Kamuy – θα μπορούσα να συνεχίσω επ’ άπειρον, κι αυτό χωρίς να συμπεριλάβω όσα μόλις τελείωσαν, όπως το Spy x Family και το To Your Eternity.
Δεν παραπονιέμαι, αλλά οι πιο αφοσιωμένοι θεατές ίσως πρόσεξαν ένα πρόβλημα με τη συντριπτική πλειοψηφία των σειρών που μόλις ανέφερα: είναι σχεδόν αποκλειστικά συνέχειες. Αυτό είναι συνηθισμένο για τη βιομηχανία, αφού τα manga από τα οποία προέρχονται τείνουν να τρέχουν για εκατοντάδες ή και χιλιάδες κεφάλαια. Η ανησυχία μου είναι πως η υπερπροσφορά συνεχιζόμενων σειρών μπορεί να κατακλύσει όσους έχουν κι άλλα χόμπι ή κοινωνική ζωή, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για κάτι καινούργιο. Γι’ αυτό υπάρχει αυτό το πάθος μεταμφιεσμένο σε άρθρο: δεν θέλω να χάσετε το Ikoku Nikki (και, κυρίως, θέλω να ανανεωθεί για δεύτερη σεζόν).
Το Ikoku Nikki, γνωστό στα αγγλικά ως Journal with Witch, χαρακτηρίζεται στην Ιαπωνία ως «josei» manga. Η λέξη σημαίνει κυριολεκτικά «γυναικείο κόμικ», όμως, όπως η ετικέτα «shōnen» (κόμικ για αγόρια) μπορεί να ακούγεται λίγο απλοϊκή, νιώθω πως αδικεί το Ikoku Nikki. Με μια πρώτη ματιά ίσως ταιριάζει, αφού έχει δύο γυναίκες πρωταγωνίστριες και εξετάζει τη μητρότητα. Ωστόσο, για μένα είναι σαν να λες πως το Heated Rivalry είναι απλώς «αθλητική» σειρά – το Ikoku Nikki αφορά όλους. Ίσως η λανθασμένη ετικέτα προέρχεται από θέματα που αναδύονται μετά το πρώτο επεισόδιο, αν και προτρέχω.
Ειρωνικά, για να σας δώσω το στήσιμο της ιστορίας, θα πρέπει να είμαι κι εγώ λίγο απλοϊκός, ώστε να μη σας χαλάσω εκπλήξεις. Το Ikoku Nikki ξεκινά με τον θάνατο της αδερφής και του γαμπρού της Makio Kōdai. Η αδιάφορη αντίδραση της Makio διαψεύδεται αμέσως από την έντονη, σχεδόν βίαιη απαίτησή της να αναλάβει το ορφανό δεκαπεντάχρονο ανιψάκι της, την Asa. Αν και ακούγεται σαν ιστορία πένθους –και εν μέρει είναι– στην πραγματικότητα είναι πρόσχημα για να εξερευνήσει κάτι πιο ασαφές: τις συγκρουόμενες προσωπικότητες.
Η Makio είναι επιφυλακτική, για να το θέσω ήπια. Είναι σχεδόν αποκλεισμένη στο σπίτι της και αναγκάζεται να αλληλεπιδρά μόνο όταν είναι απαραίτητο. Η Asa είναι κοινωνική, φωτεινή, περίεργη και πολύ ομιλητική. Αυτό το τελευταίο γίνεται αμέσως πεδίο αντιπαράθεσης, καθώς η Makio αρνείται να εξηγήσει γιατί απεχθανόταν την αδερφή της. Χωρίς να χαλάσω πολλά, αν και πιστεύω πως είναι εμφανές από το πρώτο επεισόδιο, είναι σαφές πως η Makio είναι στο φάσμα. Η κοινότητα πιστεύει πως είναι αυτιστική, εγώ θα έλεγα AuDHD· ο ανεπίσημος όρος για συνδυασμό ADHD και αυτισμού.
Το αμερικανικό μέσο έχει τραγικό ιστορικό στην απεικόνιση αυτισμού ή ADHD: είτε ως ιδιοφυΐες, είτε ως αναίσθητα ρομπότ, είτε ως υπερβολικοί στερεότυποι. The Big Bang Theory, Rain Man, The Good Doctor, Music – όλα τα παραπάνω. Η Makio δεν είναι τίποτα από αυτά. Είναι μια αναζωογονητική, ειλικρινής ακαταστασία. Μπορεί να συνομιλήσει και προσπαθεί να «κρύψει» τα χαρακτηριστικά της, αλλά προτιμά τη μοναξιά. Μπορεί να φροντίσει τον εαυτό της και την Asa, αλλά μερικές φορές υπερεστιάζει σε δουλειές. Είναι λαμπρή, αναγνωρισμένη συγγραφέας, όχι επειδή έχει υπερδύναμη, αλλά επειδή καλλιέργησε την ικανότητά της και ακόμα δυσκολεύεται να την τελειοποιήσει. Η Makio είναι ίσως ο καλύτερος νευροδιαφορετικός χαρακτήρας που έχω δει, και μέρος της επιτυχίας οφείλεται στην Asa.
Όπως η Makio αισθάνεται αληθινή, έτσι και η Asa είναι μια πιστή, ειλικρινής απεικόνιση ενός νευροτυπικού μαθήτριας. Δεν είναι άριστη ούτε αποτυχημένη, ούτε η πιο δημοφιλής ούτε αποκομμένη. Είναι μια συνηθισμένη έφηβη με ενδιαφέροντα και επιθυμίες, της οποίας η ζωή ανατράπηκε από μια απώλεια. Αισθάνεται αληθινή, όπως οι ανιψιές μου και τα παιδιά των φίλων μου. Οι προσπάθειές της να κατανοήσει τη Makio –και το αντίστροφο– δεν θα λειτουργούσαν αν οι χαρακτήρες δεν είχαν γραφτεί με τόση φροντίδα. Βοηθάει πολύ πως οι Miyuki Sawashiro και Fuko Mori, οι seiyuu των Makio και Asa, δίνουν τις καλύτερες ερμηνείες ολόκληρου του χειμώνα (και δεν το λέω ελαφρά τη καρδία, δεδομένου του ανταγωνισμού).
Και όλα αυτά χωρίς να χαλάσω τίποτα. Θα μπορούσα να επεκταθώ για την απίστευτη απεικόνιση της ανδρικής ψυχικής υγείας, την αποδόμηση της μητρότητας, την ήρεμη, ειλικρινή απεικόνιση της ασεξουαλικότητας, και για το πόσο τρομερός είναι ο Shingo Kasamachi. Είναι σχεδόν γελοίο να το λέμε josei όταν η ιστορία εστιάζει στον Shingo, γιατί αυτός είναι ο άνθρωπος που βλέπω στον καθρέφτη όταν φαντάζομαι τον εαυτό μου.
Το καταλαβαίνω, καταλαβαίνω γιατί τα Frieren και Jujutsu Kaisen είναι στην κορυφή των charts κάθε εβδομάδα. Είναι εξαιρετικά και περιμένω κι εγώ τα επεισόδια με την ίδια λαχτάρα. Αλλά περιμένω λίγο περισσότερο την Κυριακή, γι’ αυτό ελπίζω να σας έπεισα να χωρέσετε το Ikoku Nikki day στο ήδη φορτωμένο σας πρόγραμμα, γιατί δεν θα σας συγχωρήσω αν το καλύτερο anime του χειμώνα 2026 κλείσει με cliffhanger και δεν ανανεωθεί.