Τα βιντεοπαιχνίδια είναι κυρίαρχα. Μερικές φορές. Μπορούν να είναι πραγματικά τέλεια. Όμως είναι δύσκολο. Να τα βρεις. Τα ίδια τα παιχνίδια είναι καλά, αλλά η δυνατότητα ανακάλυψης; Αθλια. Τα καταστήματα προβάλλουν ό,τι ήδη πουλάει σαν τρελό, παρά το γεγονός ότι έχουν λεπτομερές ιστορικό των συνηθειών σου. Αν οι γεύσεις σου είναι πιο εκλεπτυσμένες από τα roguelikes ή τα survival, έχεις ήδη καταλάβει ότι δεν σου σερβίρουν πάντα ό,τι σου ταιριάζει. Γι’ αυτό λατρεύω το Steam Next Fest. Ένα παράθυρο δημοσιότητας, ναι, αλλά και μια εύκολη ευκαιρία να σκάψεις στα βαθιά του βιντεοκόσμου.
Το Steam, παρά τους πόρους και τα δεδομένα του, ποτέ δεν καταφέρνει να ταιριάξει το «φρικιό» μου. Στην εμπειρία μου, τη στιγμή που αγοράζω το Pocket Fighter της Capcom σε προσφορά, η λίστα ανακάλυψης μου πλημμυρίζει με κάθε Monster Hunter που κυκλοφορεί. Σκέφτομαι τον καημένο μου τον αλγόριθμο του YouTube, τόσο μπερδεμένο, τόσο πρόθυμο να με ευχαριστήσει, που τη στιγμή που βλέπω ένα παλιό κλιπ του Gordon Ramsay, ολόκληρο το feed γεμίζει με επαναλήψεις του Kitchen Nightmare και κλιπ με τον Raj. Σαν να λέει: «Αυτό μπορώ να το διαχειριστώ».
Τρεις φορές το χρόνο, το Steam διοργανώνει το Next Fest. Ένα ψηφιακό αντίβαρο στις εκθέσεις τύπου E3 του παρελθόντος, η πιο δημοφιλής πλατφόρμα παιχνιδιών δίνει προτεραιότητα σε demos για επερχόμενους τίτλους. Είναι μια εξαιρετική ευκαιρία μηδενικής δέσμευσης, όχι μόνο για να τσεκάρεις τα μεγαλύτερα και πιο περίεργα χτυπήματα που έρχονται, αλλά και για να διαμορφώσεις μια αίσθηση του τι σε ενθουσιάζει εσένα, συγκεκριμένα. Αφού το gaming δεν έχει κοινούς τρίτους χώρους όπως οι κινηματογράφοι ή τα δισκάδικα, αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να βρεις.
Παράξενα, σε αυτό το σημείο το Steam πέφτει ιδιαίτερα έξω. Τα παιχνίδια που φτάνουν στην πρώτη σελίδα του Next Fest είναι το ίδιο προσανατολισμένα στην κίνηση όπως κάθε άλλη μέρα του χρόνου. Αν είσαι σαν εμένα, παρακολουθείς ενδιαφέροντες curators και δημιουργούς, αποθηκεύοντας παιχνίδια στη wishlist σου. Αλλά ακόμα κι αν είσαι προληπτικός, το Steam δεν προσφέρει λειτουργία για να δεις αν κάτι που έχεις σημειώσει συμμετέχει (παρακαλώ, ευχαρίστως).
Κανείς δεν σε ξέρει καλύτερα από τον εαυτό σου. Άρα, δυστυχώς, είναι στο χέρι σου να διαμορφώσεις ένα περιβάλλον, ακολουθώντας developers, δημιουργούς, κριτικούς, curators και feeds που σου ταιριάζουν. Σου άρεσε κάποιο εσωτερικό παιχνίδι; Ρίξε μια ματιά στη σελίδα του στο Backlogged, τσέκαρε τις λίστες του για να δεις ποιοι το συνοδεύουν. Κάνε wishlist στο Steam σαν να έρχεται κατακλυσμός. Καλό είναι να τσεκάρεις και τα feeds του itch.io, όπου οι δημιουργοί που έχεις αγοράσει μοιράζονται ενθουσιωδώς ό,τι τους ενθουσιάζει. Κι αν δεν το έχεις συνηθίσει ακόμα, να μια μικρή ώθηση με μερικά από όσα έχω ήδη δοκιμάσει, μιλώντας ως κάποιος που επενδύει περισσότερο στις εξωτερικές τροχιές.
Όταν πρωτοέπαιξα το Corn Kidz 64, συνειδητοποίησα ότι οι indie devs δεν μπορούν απλώς να κυνηγήσουν τα παιχνίδια που πάντα ήθελαν, μπορούν να φτιάξουν ακριβώς το παιχνίδι που θα έφτιαχναν αν μπορούσαν πίσω ως μελαγχολικά mall goth έφηβοι. Αυτό το νήμα έχει ανθίσει υπέροχα. Υπάρχει μια σειρά παιχνιδιών που έχω κατηγοριοποιήσει νοητά ως «αυτο-ιατρική Interplay». Παιχνίδια ερωτευμένα με τη μαγική φύση του τι μπορεί να αποδοθεί σε έναν υπολογιστή και με έντονες, ανεξέλεγκτες ενέργειες που παίρνουν το πρώτο πολυμεσικό σχήμα που βρίσκουν.
Ένα από αυτά είναι το Downsouth, ένα μανιακό και λαμπερό platformer από τον Troopsushi για ένα μοβ φασόλι με χαμόγελο που κατεβαίνει σε έναν αστικό υπόκοσμο. Ο γρήγορος ρυθμός του διακόπτεται μόνο από την πιστότητα της λεπτομέρειας. Κάθε περιβάλλον είναι γεμάτο με περισσότερη φορτισμένη εικόνα από ένα bumper του MTV των ’90s. Στην ίδια κατηγορία είναι το RUBATO, ένα διασκεδαστικό, φυσικοκίνητο platformer με βάτραχους και οπτικές αλλαγές τόσο γρήγορες που σε κάνουν να νιώθεις σαν κοιμισμένο κύτταρο που του δείχνουν τον κωδικό ενεργοποίησης.
Επανεμφανίζεται μετά από καιρό το Blast Cats, ένα εκκεντρικό, εκρηκτικό 3D platformer που μεγάλωσε με όλα τα PlayStation παιχνίδια που έβλεπες στις διαφημίσεις αλλά ποτέ δεν μάζεψες χαρτζιλίκι να αγοράσεις. Ένα άλλο πολυαναμενόμενο διαμάντι είναι το PSI, ένα first-person adventure για λατρείες, υδραυλικές εγκαταστάσεις και βατράχους. Αν είσαι χιονισμένος αυτή την εβδομάδα, μπορείς να ενισχύσεις το κρύο με το Subjectivation, ένα παράξενο horror για ένα παγωμένο, πικρό κόσμο.
Η Mommy’s Best, που φτιάχνει παιχνίδια από έναν κόσμο όπου το Amiga νίκησε το Super Nintendo, έχει demo για το τελευταίο τους ChainStaff, ένα pulp, Metal Hurlant run-and-gun. Ένα άλλο retro-inspired παιχνίδι που θα ταίριαζε περισσότερο σε άλλη διάσταση είναι το Bad Pixels, ένα 3D western shooter αποδοσμένο σαν δισκέτα στο μέγεθος του απλωμένου σου χεριού. Αν σου λείπουν τα light rail shooters και λατρεύεις ονόματα που θα έκαναν τον arcade operator να σουτσάρει τη μύτη του, χρωστάς στον εαυτό σου να τσεκάρεις το ᴛᴜᴍᴏʀ ɴᴇᴄʀᴏꜱɪꜱ ꜰᴀᴄᴛᴏʀ:// αᴍᴇɴ.
Ξανά, απλώς μια κάθετη φέτα από ό,τι υπάρχει εκεί έξω για όσους έχουν χτυπήσει τοίχο. Βρες τη ρουτίνα που σου ταιριάζει, παρακολούθησε και πλάτυνε τον βιντεοπαιχνιδικό σου κόσμο. Η μεγάλη βιομηχανία δεν θα το κάνει. Αν το κάνεις για κάτι, κάν’ το από κακία.