Ο Ντάρεν Αρονόφσκι, σκηνοθέτης των The Whale και Mother!, συνεργάστηκε με το Google DeepMind και την εταιρεία παραγωγής Primordial Soup για να δημιουργήσει μια σειρά μικρού μήκους ταινιών που δραματοποιούν την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών. Μοιάζει σαν τεστ για το αν το καθοδηγητικό χέρι ενός από τους μεγαλύτερους αυτούς του Χόλιγουντ μπορεί να λυγίσει μια άσχημη και περίπλοκη μηχανή λογοκλοπής προς τα δικά του δημιουργικά μέτρα και να παράγει κάτι που δεν σε κάνει να θέλεις να το πετάξεις. Δεν νομίζω ότι θα είναι αμφιλεγόμενο να πούμε ότι αποτυγχάνει παταγωδώς.
Το On This Day… 1776 είναι μια επεισοδιακή σειρά βίντεο στο YouTube που επικεντρώνεται σε διαφορετικά σημεία πριν από την Αμερικανική Επανάσταση. Τα βασισμένα σε γεγονότα στιγμιότυπα δημιουργούνται με ηθοποιούς φωνής της SAG και οπτικά AI, συμπεριλαμβανομένου ενός «συνδυασμού παραδοσιακών εργαλείων κινηματογράφησης και αναδυόμενων δυνατοτήτων τεχνητής νοημοσύνης». Ο δηλωμένος στόχος είναι «να επαναπλαισιώσει την Επανάσταση όχι ως προδιαγεγραμμένο συμπέρασμα αλλά ως ένα εύθραυστο πείραμα διαμορφωμένο από όσους πολέμησαν για αυτό».
Κάθε νέο επεισόδιο θα κυκλοφορεί την 250ή επέτειο των πραγματικών γεγονότων που παρουσιάζει. Το πρώτο χρονολογείται την 1η Ιανουαρίου και δείχνει τον Τζορτζ Ουάσινγκτον να υψώνει τη Σημαία της Ηπειρωτικής Ένωσης στο Σόμερβιλ της Μασαχουσέτης. Το δεύτερο χρονολογείται στις 10 Ιανουαρίου και δείχνει τον Μπέντζαμιν Φραγκλίνο να παροτρύνει τον Τόμας Πέιν να γράψει αυτό που θα γινόταν το φυλλάδιό του Common Sense. Υπάρχει επίσης ένα τρέιλερ που προεπισκοπεί τη σειρά αν θέλετε να πάρετε την ιδέα χωρίς να χρειαστεί να καταναλώσετε τα πλήρη οκτώ λεπτά τρόμου.
Αυτό που κατάφεραν ο Αρονόφσκι και η ομάδα του με τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης είναι μια σειρά από σύντομες ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις και βαριά επεξεργασμένες μεταβάσεις που μεταδίδουν μια γραμμική αφήγηση χωρίς σημαντικά σφάλματα. Το On This Day… 1776 δημιουργεί την ατμόσφαιρα ενός διαφημιστικού του History Channel και υπαινίσσεται την ποιότητα μιας εκπαιδευτικής σειράς αναπαράστασης που θα έβγαζε ένας καθηγητής γυμνασίου όταν τα είχε παρατήσει, αλλά τίποτα περισσότερο. Και όλα τα γνώριμα στοιχεία του σκουπιδιού είναι παρόντα και λογοδοτούντα.
αγαπώ αυτό το βινυλικό σοβατεπί της πρώιμης αμερικανικής αποικιακής εποχής
— Hemry, Local Bartender (@bartenderhemry.bsky.social) 2026-01-29T18:44:04.676Z
Τα πρόσωπα των ανθρώπων μοιάζουν να λιώνουν ακόμα κι όταν δεν κινούνται. Το φόντο συχνά περιλαμβάνει ανόητες λεπτομέρειες (γιατί τόσα πολλά κουμπιά;) που προκύπτουν μόνο από ψευδαισθήσεις γενετικής AI. Και οι φωνές δεν ταιριάζουν σχεδόν ποτέ με τα χείλη. Αλλά το μεγαλύτερο μέρος της αίσθησης του σκουπιδιού προέρχεται από πιο λεπτές πτυχές. Οι φωνές δεν διαμορφώνονται με τρόπους που να αισθάνονται ζωντανοί ή ενδιαφέροντες. Οι πανοραμικές και οι ζουμ της κάμερας μοιάζουν να ελέγχονται από έναν μεθυσμένο βραδύποδα. Και τα μοντάζ είναι ακόμα τόσο μανιακά που νιώθεις πως ολόκληρη η οπτική εμπειρία προσπαθεί αγχωτικά να φτάσει στο τέλος πριν καταρρεύσει οπτικά.
«Κανείς δεν μπορεί να το δει αυτό και να σκεφτεί ότι είναι καλύτερο από το να βάλεις δύο πραγματικούς ηθοποιούς σε καρέκλες», έγραψε κάποιος στο Bluesky. «Είναι το πιο αφύσικο πράγμα που έχω δει ποτέ μου», έγραψε κάποιος στο YouTube. «Θα ήταν πιο βλέψιμο αν το καστ ήταν αυτόματα αντικείμενα λούνα παρκ». Ένας άλλος σχολιαστής μπήκε σε πλήρη λειτουργία Καταστροφής: «AI σκουπίδια για τον σχηματισμό της χώρας που πρόκειται να καταρρεύσει… πόσο ταιριαστό». Χρόνια πολλά Αμερική, συγγνώμη που το πάρτι σου είναι τόσο άθλιο.