Λίγη ομοιότητα είναι το λάθος που αυτά τα νέα φιλμ της Illumination αρνούνται να κάνουν. Από την αρχή, η συμμετοχή της Nintendo βρισκόταν στο προσκήνιο, κάθε τρέιλερ και ανακοίνωση καστ ενσωματώθηκε σε μια παρουσίαση Nintendo Direct. Είναι τόσο δογματικοί στο στυλ μπάιβλ που οι μετέπειτα εμφανίσεις του Donkey Kong στα βιντεοπαιχνίδια έχουν πλησιάσει όλο και περισσότερο την εμφάνισή του στη μεγάλη οθόνη. Αυτά δεν είναι απλώς προϊόντα Mario όπως τα παιχνίδια, είναι προϊόντα Mario στο ίδιο μήκος κύματος με μπλουζάκια και κάρτες Αγίου Βαλεντίνου. Είναι ταινίες τόσο αδιάκριτες που τη στιγμή που κάτι τις βελτιώσει, θα εξαφανιστούν απλώς στο παρασκήνιο. Καμουφλαρισμένες σε ένα σωρό εμπορεύματα. Αντικατασταμένες εντελώς.
Η ταινία του 1993 δεν ταιριάζει με κανένα άλλο πράγμα Mario. Δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Στους New York Times, ο κριτικός Calum Marsh θρήνησε την εποχή που το Χόλιγουντ δεν μπορούσε να λύσει τις μεταφορές παιχνιδιών. Είτε πρόκειται για το The Last of Us του HBO είτε για το Minecraft της Warner Bros, η άμεση εποπτεία των εκδοτών εξασφαλίζει μια πιο ακριβή και πιθανότατα καλύτερα φτιαγμένη μεταφορά των παιχνιδιών τους. Είναι επίσης απαίσια βαρετές σε σύγκριση με το φιλόδοξο χειροτέχνημα που προήλθε από ό,τι προηγήθηκε, μια γενεαλογία από προσπάθειες cyberpunk-by-default αποτυχιών σε Mario, Double Dragon και Street Fighter.
Η ταινία Mario του 1993 δεν είναι πολύ καλή, αλλά έχει όραμα. Έχει εμπνεύσει φαν κόμικς και κοινότητες με τρόπο που δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι ο σύγχρονος φαν του Mario θα επέλεγε τις κινηματογραφικές εκδοχές αντί για τις κανονικές. Είναι ένας πλούσιος καμβάς με αδύνατες φιλοδοξίες. Κάθε φορά που βλέπω την ταινία, συμπεριλαμβανομένου του πρόσφατα ανεβασμένου director’s cut, παρατηρώ μια νέα όμορφη λεπτομέρεια. Την τελευταία φορά ήταν ότι μία από τις απαχθείσες πριγκίπισσες κάπνιζε συνέχεια. Είναι επίσης η πρώτη φορά που μια ταινία στοίχημα ότι αυτός ο Donald Trump θα ταίριαζε για δικτάτορας, μια διορατικότητα που είναι πιθανότατα αδύνατη από οτιδήποτε πρωταγωνιστεί ο Chris Pratt.