Το RATNEST μοιάζει λιγότερο με το παραδοσιακό σου κατάστημα παιχνιδιών και περισσότερο με καταφύγιο πανκ. Οι αρχικοί τοίχοι έχουν χαθεί πίσω από ένα ψηφιδωτό αυτοκόλλητων και παλιών τηλεοπτικών σημάτων. Ο φωτισμός είναι δραματικός, το σκοτάδι διαπερνάται από μοβ λάμψεις και στατικούς βόμβους. Το μονοπάτι από vintage παιχνίδια, arcade μηχανήματα και βινύλια μοιάζει με κυνήγι θησαυρού. Ο Robbie μου λέει ότι αφού δούλεψε σε «πολύ περισσότερα μέρη που δεν αντανακλούν αυτό που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν», ήθελε έναν χώρο που να θέτει πρώτα την κουλτούρα και μετά το κέρδος.
«Δεν είμαι εδώ για να βγάλω λεφτά, βγάζω λεφτά για να είμαι εδώ», λέει ο Ratnest. «Γενικά απορρίπτουμε όσους μιλούν ανοιχτά για το flipping παιχνιδιών ή για την βαθμολόγησή τους. Δεν μας νοιάζει καθόλου. Θέλω αυτά τα παιχνίδια στα χέρια ανθρώπων που θέλουν να τα απολαύσουν». Ακόμα κι αν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη σύνταξή του, προτιμά να τα παιχνίδια να απολαμβάνονται παρά να γίνονται άλλο ένα κερδοσκοπικό προϊόν που επισκιάζει ολόκληρη τη σκηνή.
Το περασμένο φθινόπωρο πήγα στο Toronto Game Expo, μια retro συνάντηση, στους χώρους του CNE. Όταν αγοράζω, δεν αγοράζω για εμπορική αξία. Ήδη έχω το πιο πολύτιμο παιχνίδι του Nintendo 64. Το έχω επειδή ήμουν ένα παράξενο παιδί που το τράβηξε από το $5 bin του Blockbuster. Αγοράζω αντικείμενα που μου μιλούν. Ένα κουτιάρισμένο αντίγραφο του Myst για το Atari Jaguar CD. Ένας οδηγός στρατηγικής για το Shinjuku Central Park Murder Case. Το Virtuoso. Όταν ένας πωλητής με ρώτησε τι ψάχνω, είπα «κάτι ενδιαφέρον». Αμέσως έπιασε το πιο ακριβό του αντικείμενο. Σέβομαι το hustle, αλλά αυτό δείχνει γιατί τα παιχνίδια αποτυγχάνουν να ενισχύσουν τον εαυτό τους όπως κάνουν άλλα μέσα.
Βινύλια και ταινίες έχουν κι αυτά έντονους συλλέκτες, προφανώς, αλλά σε αντίθεση με τα retro παιχνίδια δεν είναι ο κανόνας. Παρομοίως, ακόμα και τα μεγάλα καταστήματα παιχνιδιών έχουν προσφέρει έναν κοινοτικό χώρο. Δεν είναι μυστικό ότι το GameStop μπορεί να λειτουργήσει σαν after-school φροντιστήριο, ο πρώην CEO σχεδίαζε μάλιστα να βάλει καναπέδες για να βοηθήσει τους μαθητές να εγκατασταθούν. Αλλά αν θέλεις να επενδύσεις στην κουλτούρα των παιχνιδιών για το μακροπρόθεσμο, θα πρέπει να αφήσεις την κερδοσκοπία στην άκρη.
Κάποτε οι πωλήσεις οικιακών μέσων ήταν ο μισός αγώνας. Τα box-office φιάσκα όπως το Blade Runner, το Fight Club και το The Thing σώθηκαν από τα νούμερα VHS και DVD σε βάθος χρόνου. Είμαστε ακόμα μακριά από την αποκατάσταση αυτού του οικοσυστήματος και οι βιομηχανίες σε όλη την ψυχαγωγία είναι πιο κοντόφθαλμα κερδοσκοπικά κίνητρα από ποτέ. Αλλά αν θέλεις παιχνίδια για 100 χρόνια και όχι για ένα, αν θέλεις να βγεις από το live service τρενάκι, θα χρειαστεί πιο φανταστική σκέψη.
«Τα βιντεοπαιχνίδια σου δίνουν κομμάτια του μελλοντικού σου εαυτού με τρόπο που κανένα άλλο μέσο δεν μπορεί», λέει ο Ratnest. «Αυτό το κομμάτι της κουλτούρας, φτιαγμένο από έμπνευση που χτίστηκε πάνω σε έμπνευση, θα επισκιάζει πάντα τη ‘συλλεκτικότητα’».