Η αρχική τριλογία του God of War πρόκειται να λάβει ένα ολοκληρωμένο remake. Η Sony το ανακοίνωσε στο τέλος της παρουσίασης State of Play την περασμένη εβδομάδα και, αν έχεις παίξει αυτά τα παιχνίδια στο PS2 και το PS3, ίσως σκέφτηκες σκηνές από τη βίαιη σταυροφορία του Kratos ενάντια στο ελληνικό πάνθεον που θα σήκωναν φρύδια 20 χρόνια αργότερα. Το σύγχρονο God of War είναι βίαιο, αλλά πολύ λιγότερο σεξουαλικά προκλητικό από την αρχική πορεία του Kratos. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: αν επιστρέφουμε στις ρίζες του Kratos, πόσο από την ιστορία του God of War θα περάσει στη διαδικασία του remake; Αυτό αναρωτιούνται οι φαν και οι «τουρίστες» του πολιτισμικού πολέμου, καθώς περιμένουμε την ανανεωμένη τριλογία στο PS5.
Βρίσκω το ερώτημα ενδιαφέρον. Το God of War έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας δεκαετίας επαναπροσδιορίζοντας τον εαυτό του, νιώθοντας ντροπή και μεταμέλεια για τη βίαιη ακρότητα που χαρακτήριζε τα πρώτα παιχνίδια της δεκαετίας του 2000. Το παιχνίδι του 2018 είναι ιδιαίτερα εμμονικό με την ταφή του σαδιστικού παρελθόντος του Kratos, με τον ίδιο τον θεό του πολέμου να προσπαθεί να κρύψει κάθε ίχνος του από τον γιο του, Atreus.
Τότε, αυτή η στροφή φάνηκε σαν η Santa Monica Studio να επανεφεύρει ένα εικονίδιο βιντεοπαιχνιδιών για τη σύγχρονη εποχή, επιτρέποντας στον Kratos να είναι κάτι παραπάνω από ένα βάρβαρο ζωντανό όπλο και να νοιάζεται για κάτι πέρα από την εκδίκηση, πολύ στον εκνευρισμό του αρχικού δημιουργού του χαρακτήρα, David Jaffe. Αυτό το βίαιο παρελθόν είναι εξίσου σημαντικό για το σημερινό God of War όσο οτιδήποτε έχουμε δει στα παιχνίδια της σκανδιναβικής μυθολογίας, και να το αλλάξει κανείς θα μπορούσε να υπονομεύσει την πορεία που έχει διαγράψει ο Kratos από το 2018. Αλλά είναι πιθανό η Sony να το κάνει; Η βία ίσως μείνει, καθώς είναι βασικό στοιχείο της ιστορίας, αλλά τι γίνεται με το σεξ;
Αν κοιτάξεις τα κορυφαία σχόλια στο trailer ανακοίνωσης της PlayStation, θα βρεις παίκτες να παρακαλούν τη Santa Monica Studio να μη «λογοκρίνει» τα παιχνίδια ή να κόψει οτιδήποτε από την αρχική τριλογία. Αυτό που κυρίως εννοούν είναι μια σειρά από σεξουαλικά mini-games όπου οι παίκτες συμμετείχαν σε όμαδα με πολλές γυναίκες πατώντας κουμπιά καθώς εμφανίζονταν QTE προτροπές πάνω από τρανταζόμενα έπιπλα ή ενθουσιώδεις θεατές. Είναι από τις πιο ξεκάθαρες απεικονίσεις του σεξ ως φαντασίωσης εξουσίας στα βιντεοπαιχνίδια, με τις γυναίκες να είναι απλώς άλλο ένα επίτευγμα στην κατάκτηση του Kratos. Είναι υπερβολικά, ναι, αλλά και γελοία υπερβολικά, τόσο που κανένα παιχνίδι το 2026 δεν θα μπορούσε να τα αναπαράγει χωρίς να κατηγορηθεί για παιδαριώδη συμπεριφορά.
Κι όμως, αν κοιτάξεις προσεκτικά και παραβλέψεις τις προφανείς προσπάθειες διέγερσης, θα βρεις κάτι που, παρά τα πάντα, συνδέεται με την ιστορία. Όπως επισημαίνουν κάποιοι φαν, όταν συναντάμε τον Kratos στο αρχικό God of War, βυθίζεται σε μια τέραστια, βίαιη κατάσταση, καταφεύγοντας σε σεξ και βία για να διαχειριστεί τον πόνο του να τον ξεγέλασαν να σκοτώσει τη γυναίκα και την κόρη του. Όπως γράφει ο Tim Brinkhof του IGN, αυτό που αρχικά παρουσιάζεται ως δίκαιη εκδίκηση αποκαλύπτεται ως μέρος μιας νιχιλιστικής πτώσης.
«Το God of War 2 και το τελευταίο μέρος της τριλογίας ξεκαθαρίζουν όσα το πρώτο παιχνίδι μόνο υπαινισσόταν: ότι η εκδίκηση του Kratos δεν είναι σταυροφορία για δικαιοσύνη, αλλά δικαιολογία για να σκοτώνει και να καταστρέφει για χάρη του σκοτωμού και της καταστροφής», γράφει ο Brinkhof. «Στα δύο παιχνίδια, τα [σεξουαλικά] minigames βοηθούν να αποδοθεί η κατρακύλα του στη σαδισμό και τον νιχιλισμό.»
Τα αρχικά God of War είναι από τα πιο «της εποχής τους» παιχνίδια που έχει βγάλει η Sony στο PlayStation. Το να τα ξαναφτιάξεις όταν οι αντιλήψεις των παικτών έχουν αλλάξει δεν είναι εύκολο, ειδικά όταν η Santa Monica Studio πέρασε τα δύο τελευταία παιχνίδια προσπαθώντας να αποκαταστήσει την εικόνα του Kratos και να κρίνει εκ των υστέρων τις νεότερες εκδοχές του εαυτού της που τον έκαναν τον βίαιο μπάσταρδο που ήταν. Στην εποχή του online πολιτισμικού πολέμου, να κόψει κανείς τα διαβόητα σεξουαλικά minigames από το remake θα θεωρηθεί αναπόφευκτα «υποχώρηση στην ιδεολογία των woke» από όσους βγάζουν χρήματα προκαλώντας κόσμο στο YouTube για επιλογές αντωνυμιών στα παιχνίδια, αλλά η αφαίρεσή τους θα αφαιρούσε στην πραγματικότητα ένα από τα βασικά δομικά στοιχεία της ηθικής του σύμπαντος της σειράς.
Γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για αυτά τα remakes. Μπορεί να είναι απλώς γραφική αναβάθμιση, μπορεί να αναδιαμορφώσουν τους μηχανισμούς hack-and-slash του αρχικού παιχνιδιού για να ταιριάξουν με τη βαρύτερη δράση του 2018, ή μπορεί να τα ξαναφτιάξουν από την αρχή. Όποια κι αν είναι η προσέγγιση, όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο υποστηρίζω την επιστροφή αυτών των στιγμών, γιατί είναι αληθινές για την ανεξέλεγκτη καταστροφή που άφησε πίσω του ο Kratos στην Ελλάδα και ενισχύουν έτσι τα θέματα των σκανδιναβικών παιχνιδιών, δίνοντάς του περισσότερα να κοιτάζει με μεταμέλεια. Η προσπάθεια να κρύψει την άσχημη αλήθεια του τι ήταν το God of War θα ήταν η ίδια φοβία που ένιωθε ο Kratos στο παιχνίδι του 2018 όταν απομονώθηκε από τον γιο του για να κρατήσει τον σεβασμό του.
Υπάρχουν πολλές ιστορίες από παλιά που ξαναγράφονται ή επεξεργάζονται για να ταιριάξουν με τις σύγχρονες προτιμήσεις ή τουλάχιστον συνοδεύονται από κάποια αποποίηση για τον τόπο και τον χρόνο που πρωτοπαρουσιάστηκαν. Το God of War θα μπορούσε να παραλείψει αυτές τις σκηνές, αλλά αν η σειρά υποστηρίζει ότι το να κρύβεις ποιος είσαι για να διατηρήσεις μια εικόνα σεβασμού δεν είναι ο σωστός δρόμος, τότε δεν μπορεί να προσπαθήσει να συγκαλύψει ακόμη και τα πιο μετανιωμένα κομμάτια. Τα σεξουαλικά mini-games θα ήταν εύκολες περικοπές, πιθανώς γλιτώνοντας στη Sony τον πονοκέφαλο να εξηγήσει τη βίαιη μισογυνία των αρχών του 2000 και πώς ο Kratos την ενσάρκωσε για πάνω από μια δεκαετία. Αλλά αυτό είναι το κρεβάτι που φτιάχνει για τον εαυτό της φέρνοντας παιχνίδια που δεν είναι ακριβώς διαχρονικά στο PS5. Ο Kratos αφήνει πίσω του ένα σωρό πτώματα, ματωμένα και μη, στο δρόμο του για τη λύτρωση και, αν το God of War θέλει ποτέ να αντιμετωπίσει τι ήταν κάποτε, δεν πρέπει να γυρίσει το βλέμμα τώρα που δεν του κάνει πια κέφι.