Παρά τα προβλήματα απόδοσης, τα εκνευριστικά αστεία και τα μπαγκς, συνεχίζω να παίζω και να απολαμβάνω το Borderlands 4. Αυτή τη στιγμή κάνω τη δεύτερη πλήρη περιήγησή μου με τη γυναίκα μου, που είναι κι αυτή μεγάλη θαυμάστρια του Borderlands, και περνάμε τέλεια. Σχεδόν. Όλα πάνε καλά μέχρι να συναντήσουμε άλλη μια γαμημένη κάψουλα λάφυρων. Αυτά τα πράγματα είναι το χειρότερο κομμάτι του παιχνιδιού και είναι τόσο κακά που με αφήνουν πραγματικά άφωνο.
Καθώς εξερευνείς τον ανοιχτό κόσμο του Borderlands 4, θα βρεις παράπλευρες δραστηριότητες και αποστολές. Κάποιες είναι περίτεχνες, άλλες τόσο απλές όσο το να σκοτώσεις έναν συγκεκριμένο στόχο ή να ενεργοποιήσεις ένα καταφύγιο. Μία από αυτές τις υποτίθεται απλές και διασκεδαστικές δραστηριότητες περιλαμβάνει τις Κάψουλες Λάφυρων. Είναι μικρές κάψουλες που μπορείς να πέσεις πάνω τους και πρέπει να τις μεταφέρεις πίσω στο πλησιέστερο καταφύγιο για να τις ξεκλειδώσεις. Το άνοιγμά τους σου δίνει λάφυρα. Ακούγεται καλό, έτσι; Λάθος!
Στο Borderlands 4 η Gearbox δημιούργησε ένα νέο μηχανισμό που σου επιτρέπει να σηκώνεις αντικείμενα ενώ μάχεσαι. Χρησιμοποιείται με διάφορους τρόπους στο looter shooter και τις περισσότερες φορές προσθέτει ενδιαφέρον στη μάχη ή κάνει την επίλυση ενός παζλ λίγο πιο ενδιαφέρουσα. Όμως, όταν κρατάς κάτι στο Borderlands 4 δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις, να ανέβεις σκάλες, να οδηγήσεις το hover bike σου, να σκοπεύσεις, να πετάξεις χειροβομβίδες ή να κάνεις fast travel. Περιορίζει δραματικά τα εργαλεία σου, κι αυτό είναι εντάξει όταν χρησιμοποιείται σπάνια σαν στιγμιαία επιπλοκή.
Όμως δεν ισχύει αυτό με τις Κάψουλες Λάφυρων, που μερικές φορές απαιτούν να περπατήσεις πολύ μεγάλη απόσταση πίσω στο «πιο κοντινό» HQ για να πάρεις την ανταμοιβή σου. Και πρέπει να το περπατήσεις. Δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις το ωραίο σου bike. Τρέχεις με τα πόδια, χωρίς να παίρνεις συντομεύσεις, γιατί δεν μπορείς ούτε καν να χρησιμοποιήσεις το γαμημένο σου grapple hook όταν κρατάς αντικείμενο. Είναι τόσο πληκτικό. Αν σε επιτεθούν εχθροί και πρέπει να μαχηθείς, ελπίζεις να μη σου πέσει η κάψουλα από το χέρι, γιατί μπορεί να ψάχνεις απεγνωσμένα να τη βρεις. Μου έχει συμβεί; Ναι, γιατί νομίζεις γράφω αυτό το blog; Και όταν τελικά φτάσεις στο HQ, μπορεί να χρειαστεί να λύσεις κάποιο παζλ πλατφόρμας που περιλαμβάνει και το πέταγμα της γαμημένης κάψουλας πάνω από χάσματα. Αν προσγειωθεί σε σημείο που δεν μπορείς να πας, όπως ένα απύθμενο φαράγγι που σε σκοτώνει, τότε επανεμφανίζεται εκεί που την βρήκες. Συγχαρητήρια, ξαναρχίζεις από την αρχή.
©Gearbox | Πήγαινε στο διάολο, Claptrap
Και κάθε φορά που την σηκώνεις, ο Claptrap αρχίζει να μιλάει. Κάθε. Φορά. Μερικές φορές μιλάει πάνω από τον εαυτό του. Και οι ατάκες είναι περιορισμένες. Και δεν σταματάνε. Δεν τον μισώ όπως πολλοί, αλλά έφτασα στα όριά μου μετά από λίγες μόνο κάψουλες.
Αυτές οι γαμημένες κάψουλες με εκνευρίζουν τόσο πολύ και τις συναντώ τόσο συχνά που άρχισα να σκέφτομαι πώς δουλεύουν. Σε ένα σύμπαν επιστημονικής φαντασίας που μου επιτρέπει να ψηφιοποιώ δεκάδες όπλα και να τα αποθηκεύω εύκολα, γιατί στο διάολο δεν μπορώ να αποθηκεύσω και την κάψουλα; Γιατί πρέπει να τη σέρνω πίσω; Γιατί δεν μπορώ να τη μαζέψω όπως όλες τις ασπίδες, τα όπλα και τα άλλα λάφυρα που χώνω στα ψηφιακά μου παντελόνια χωρίς πρόβλημα; Ποιος το σκέφτηκε αυτό σαν διασκέδαση; Θα ήθελα να μιλήσω μαζί του, γιατί πραγματικά με ενδιαφέρει πώς έμεινε στο παιχνίδι. Με αφήνει άφωνο.
Και το πιο αστείο: θα τα ανεχόμουν όλα αυτά αν η ανταμοιβή άξιζε. Από την εμπειρία μου, δεν συμβαίνει ποτέ. Έχω ανοίξει κοντά στις δύο ντουζίνες από αυτές, μόνος μου και με φίλους. Ποτέ δεν πήρα ούτε ένα θρυλικό όπλο. Ποτέ. Συνήθως είναι τα ίδια σκουπίδια που βρίσκεις σε τυχαία σεντούκια, χωρίς το ένα δέκατο της προσπάθειας. Το ίδιο λένε και οι φίλοι μου: άχρηστα λάφυρα που τα πετάς μόλις τα δεις.
Πλέον τις αγνοώ όταν παίζω μόνος μου. Και όταν σηκώσω μία, βγάζω τα δόντια μου ακούγοντας την ίδια ατάκα του Claptrap ξανά και ξανά. Τουλάχιστον απολαμβάνω το υπόλοιπο παιχνίδι. Σχεδόν.